تدوین برنامه والدگری برای مادران دارای فرزند با نارضایتی جنسیتی و بررسی تأثیر آن بر تاب آوری و کیفیت رابطه والد-فرزندی

نویسندگان
doi
10.32592/nkums.16.1.79
چکیده

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تدوین برنامه والدگری برای مادران دارای فرزند با نارضایتی جنسیتی و بررسی تأثیر آن بر تابآوری و کیفیت رابطه والد-فرزندی انجام گرفت. روش کار: روش پژوهش نیمهآزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری بود. جامعه ی آماری مادران مراجعهکننده به مرکز روان پزشکی شهر تهران در سال 1401 و دارای فرزند با نارضایتی جنسیتی بودند که از بین آن ها، 30 نفر به شیوه دردسترس انتخاب و به صورت تصادفی، در گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. هر دو گروه به وسیله پیشآزمون با مقیاس تابآوری فرم کوتاه (2009) و پرسش نامه ارزیابی رابطه والد-فرزند (1983) ارزیابی شدند و برنامه والدگری به گروه آزمایش آموزش داده شد. سپس، در هر دو گروه، پسآزمون اجرا شد و پس از سه ماه، آزمون پیگیری به عمل آمد. یافته ها : دادهها با استفاده از روش آماری واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرمافزار SPSS-23 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که برنامه تدوینشده باعث بهبود سطح تابآوری و کیفیت رابطه والد-فرزندی در مادران دارای فرزند با نارضایتی جنسیتی شده که این بهبود تا مرحله پیگیری برقرار بوده است (05/0 P< ). نتیجه گیری: طبق نتایج، برنامه تدوینشده والدگری میتواند موجب شود که مادران دارای فرزند با نارضایتی جنسیتی تابآوری خود را افزایش دهند و روابط خود را با فرزندشان بهبود بخشند؛ بنابراین، پیشنهاد میشود که استفاده از این نوع مداخله برای کار با این گروه از مادران در دستورکار روان شناسان و سازمآن های مرتبط قرار گیرد.