فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: نبود معنای زندگی یکی از عواملی است که می تواند بر موفقیت درمان بیماران وابسته به موادمخدر اثرگذار باشد. به همین دلیل، شناسایی درمان های مؤثر و مداخله های روان شناختی در این رابطه از اهمیت بسزایی برخوردار است. در نتیجه، هدف از این مطالعه مقایسه اثربخشی روان درمانی مبتنی بر روایت درمانی و درمان شناختی رفتاری بر افزایش معنای زندگی بیماران وابسته به مواد افیونی پس از سم زدایی است. روش کار: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود و جامعه آماری آن بیماران مراکز دولتی درمان اعتیاد شهر بجنورد در سال 1401 بودند. 45 نفر از بین افراد جامعه آماری، به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در سه گروه 15نفره، شامل دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل جای دهی شدند. ابزار استفاده شده در این پژوهش پرسش نامه معنای زندگی استگر و همکاران (2006) بود. گروه های آزمایش 8 جلسه 90 دقیقه ای به طور جداگانه، تحت روان درمانی مبتنی بر روایت درمانی و درمان شناختی رفتاری قرار گرفتند و گروه کنترل آموزشی ندید. داده ها به روش تحلیل واریانس اندازه گیری های مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی، در نرم افزار SPSS25 تحلیل شدند. یافته ها : نتایج حاکی از اثربخشی هر دو روش روایت درمانی و درمان شناختی رفتاری بر افزایش معنای زندگی بود (001/0> P ). به این صوت که هر دو رویکرد موجب افزایش معنای زندگی بیماران شد و اثربخشی روایت درمانی هم در پس آزمون و هم در دوره پیگیری، بیش از درمان شناختی رفتاری بود (05/0> P ). نتیجه گیری: نتیجه این پژوهش نشان می دهد که می توان از روش روایت درمانی و درمان شناختی رفتاری برای افزایش معنای زندگی بیماران وابسته به مواد افیونی استفاده کرد . مقدمه: نبود معنای زندگی یکی از عواملی است که می تواند بر موفقیت درمان بیماران وابسته به موادمخدر اثرگذار باشد. به همین دلیل، شناسایی درمان های مؤثر و مداخله های روان شناختی در این رابطه از اهمیت بسزایی برخوردار است. در نتیجه، هدف از این مطالعه مقایسه اثربخشی روان درمانی مبتنی بر روایت درمانی و درمان شناختی رفتاری بر افزایش معنای زندگی بیماران وابسته به مواد افیونی پس از سم زدایی است. روش کار: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود و جامعه آماری آن بیماران مراکز دولتی درمان اعتیاد شهر بجنورد در سال 1401 بودند. 45 نفر از بین افراد جامعه آماری، به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در سه گروه 15نفره، شامل دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل جای دهی شدند. ابزار استفاده شده در این پژوهش پرسش نامه معنای زندگی استگر و همکاران (2006) بود. گروه های آزمایش 8 جلسه 90 دقیقه ای به طور جداگانه، تحت روان درمانی مبتنی بر روایت درمانی و درمان شناختی رفتاری قرار گرفتند و گروه کنترل آموزشی ندید. داده ها به روش تحلیل واریانس اندازه گیری های مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی، در نرم افزار SPSS25 تحلیل شدند. یافته ها : نتایج حاکی از اثربخشی هر دو روش روایت درمانی و درمان شناختی رفتاری بر افزایش معنای زندگی بود (001/0> P ). به این صوت که هر دو رویکرد موجب افزایش معنای زندگی بیماران شد و اثربخشی روایت درمانی هم در پس آزمون و هم در دوره پیگیری، بیش از درمان شناختی رفتاری بود (05/0> P ). نتیجه گیری: نتیجه این پژوهش نشان می دهد که می توان از روش روایت درمانی و درمان شناختی رفتاری برای افزایش معنای زندگی بیماران وابسته به مواد افیونی استفاده کرد .