بررسی انزوای اجتماعی در سالمندان و عوامل مرتبط
نویسندگان
doi
10.32592/nkums.15.1.27چکیده
مقدمه: انزوای اجتماعی یک معضل چندفاکتوری است که خطرات بسیاری برای سلامت جسمی، روانی و اجتماعی سالمندان دارد. لذا، مطالعه حاضر با هدف تعیین انزوای اجتماعی و عوامل مرتبط با آن در سالمندان تحت پوشش پایگاه های بهداشتی شهر بجنورد انجام شد. روش کار: در این مطالعه مقطعی، توصیفی و تحلیلی، 605 سالمند 60 ساله و بیشتر از بین سالمندان تحت پوشش بهداشتی شهر بجنورد، به روش طبقه بندی خوشه ای یک مرحله ای انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها، پرسش نامه های روا و پایای اطلاعات دموگرافیک و انزوای اجتماعی (لوبن) از طریق مصاحبه با سالمند تکمیل شدند. در این پژوهش ملاحظات اخلاقی رعایت شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 24 و آزمون های آماری تحلیل شدند. یافته ها: میانگین سنی سالمندان مطالعه شده 22/7 ± 35/69 سال بود که 6/52 درصد مرد بودند. 2/47 درصد از سالمندان بررسی شده انزوای اجتماعی داشتند. انزوای اجتماعی در ارتباط با متغیرهای جنسیت مرد، تعداد فرزندان بیشتر، تحصیلات بیشتر، بیکاری و بازنشستگی و داشتن مسکن، کاهش معنی دار آماری داشت (05/0> P )، ولی با متغیرهای سن و تأهل ارتباط معنی دار آماری نداشت. نتیجه گیری: سیستم های بهداشتی درمانی باید به سالمندان، به ویژه خانم هایی با تعداد فرزند کم، خانه دار، بی سواد و کم سواد و مستأجر توجه بیشتری کنند.