فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه. سالمندی با آتروفی عضلانی و یا سارکوپنیا همراه است . اتوفاژی فرآیندی است که موجب کاهش آتروفی عضلانی میشود با این حال، کارایی این فرآیند با افزایش سن کاهش مییابد. فعالیت ورزشی با فعالسازی مسیرهای سیگنالینگ موجب بهبود سارکوپنیا و روند اتوفاژی میشود. بنابراین، هدف از پژوهش حاضر بررسی أثر تمرین تداومی با شدت متوسط ( MICT ) بر سطوح ULK1 ، beclin1 ، سیسترین2 و فسفوریلاسیون AMPK در عضله اسکلتی رتهای نر سالمند بود. روش کار. 20 سر رت نر سالمند نژاد ویستار (18 ماهه) به طور تصادفی در دو گروه 10 تایی: 1) کنترل ( C ) 2) تمرین تداومی با شدت متوسط ( MICT ) قرار گرفتند. پروتکل تمرین تداومی شامل (8 هفته/ 5 جلسه در هر هفته) دویدن بر روی تردمیل با شدت 70- 65% VO 2max ، سرعت 20- 18 متر بر دقیقه و با مدت 40- 25 دقیقه بود. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین نمونهگیری از بافت عضلهی دوقولو رتها صورت گرفت. به منظور تحلیل دادهها از آزمون t مستقل در سطح معناداری (05/0 P< ) استفاده شد. یافته ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که مقادیر پروتئینی beclin1 در گروه MICT نسبت به گروه کنترل افزایش معنی داری داشت (05/0 P< ). اما، مقادیر پروتئینی ULK1 ، سیسترین2 و p-AMPK در گروه MICT نسبت به گروه کنترل تغییرات معنی داری نداشت (05/0 P > ). نتیجه گیری. به نظر میرسد، احتمالاً MICT شیوهی تمرینی مناسبی به منظور فعالسازی مسیرهای اتوفاژی و متعاقباٌ بهبود عوارض ناشی از افزایش سن از جمله سارکوپنی در عضلات اسکلتی رتهای سالمند نمیباشد.