تبیین الگوی ورزش سالمندی ایران
نویسندگان
doi
10.52547/nkums.11.1.32چکیده
مقدمه: افزایش شمار سالمندان در ایران موجب توجه به موضوعات جدید و تازهای در ارتباط با آنها شده است. از آنجا که ناتواناییهایدوره سالمندی با افزایش سن شایعتر میشود، در این شرایط نقش ورزش در حفظ و بهبود سلامت سالمندان و شور و نشاط اجتماعی پررنگ میگردد. پژوهش حاضر با هدف ارائه الگوی ورزش سالمندی ایران انجام شده است. روش کار: این پژوهش در چارچوب رویکرد کیفی و با به کارگیری روش تحقیق داده بنیاد انجام گرفته است. شرکتکنندگان در این پژوهش، متخصصان و صاحبنظران حوزه علوم ورزشی، روانشناسان، مددجویان، جامعه شناسان، پرستاران و مدیران ادارات بهداشت، بهزیستی و سازمان امور اجتماعی شهردارمتخصصان و صاحب نظران مدیریت ورزشی، پیشکسوتان ورزشی، اعضای هیات علمی گروههای )علوم ورزشی، روانشناسی، جامعه شناسی، مددکاری، پرستاری( و همچنین مسئولین ادارات درگیر با سالمندی اعم از بهداشت، بهزیستی و سازمان امور اجتماعی شهرداری اصفهان بودند که به صورت نمونهگیری هدفمند و نظری جهت مصاحبه نیمهساختار یافته انتخاب شدند و مصاحبهها تا مرحله اشباع نظری ادامه یافت. دادهها به طور همزمان با جمعآوری اطلاعات با استفاده از روش Strauss & Corbin تحلیل گردید. اعتبار دادهها براساس معیارهای پیشنهادی Lincoln & Guba تأیید شد. یافته ها: نتایج گویای آن است که 202 گزاره مفهومی اولیه با 11 مقوله اصلی و 07 مقوله فرعی در قالب ابعاد 2 گانه مدل پارادایمی شامل: موجبات علی ( 3 مقوله)؛ پدیده اصلی( 1 مقوله)؛ راهبرد ( 2 مقوله)؛ ویژگیهای زمینهای ( 2 مقوله)؛ شرایط محیطی ( 2 مقوله)؛ پیامد ( 1 مقوله) الگوی ورزش سالمندی ایران را تشکیل میدهند. نتیجه گیری: یکپارچهسازی مقوله ها بر مبنای روابط موجود بین آنهاحول محور ورزش سالمندی ایران، شکل دهنده مدل پارادایمی است که الگوی مدیران درگیر در امور سالمندان را منعکس میکند.