ویژگیهای لحن بازیگر در شخصیتپردازی
نویسندگان
1 گروه زبانشناسی، دانشکده ادبیات فارسی و زبان های خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی
2 گروه زبانشناسی، دانشکده ادبیات فارسی و زبان های خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.30465/ls.2023.44025.2101چکیده
در این مقاله ویژگیهای لحن گفتار در شخصیتپردازی در فیلمها و سریالهای ایرانی براساس نگاه گامپرز (1982) به عناصر نوایی به مثابه ابزار بافتسازی بررسی شده است. برای این هدف دیالوگهایی از فیلمها و سریالهای ایرانی از یک بازیگر (جواد عزتی) در نقشهای مختلف مثبت و منفی انتخاب شده، بعد از آوانویسی با الفبای آوایی آمریکای شمالی، براساس نمادهای جفرسونی رایج در تحلیل مکالمه تکمیل شده و در نهایت تفاوتهای لحن بازیگر واحد در بازی کردن شخصیتهای مختلف مورد بررسی قرار میگیرند. فرض بر آن است که عناصر نوایی یکی از مهمترین ابزار در دسترس بازیگران برای بازسازی شخصیت خاص و جان بخشیدن به آن در جهت پیشبرد روایت هستند. در نقش مثبت بهطورکلی شاهد حجم پایین صدا، آهنگ افتان، بیان شمرده، کیفیت زمزمهای و بیان آرام و در نقش منفی شاهد آهنگ خیزان، حجم صدای بالا، سرعت و مکث برای حفظ نوبت و بازنمایی موضع قدرت و لحن تهدیدآمیز بودیم.
