تحلیل ارتباط تراکم همجواری با بسامد لکنت در کودکان ۸-۴ ساله فارسی زبان
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد زبانشناسی همگانی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
2 استادیار پژوهشکدۀ زبانشناسی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
3 استاد پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
doi
10.30465/ls.2022.39350.2023چکیده
مقدمه: بررسیهای مختلف نشان داده است عوامل زبانشناختی متعددی بر وقوع رخداد لکنت اثر میگذارند. هدف از این پژوهش، بررسی اثر متغیر واجشناختی تراکم همجواری (تعداد واژههای با شباهت آوایی با واژه هدف) بر میزان وقوع لکنت در کودکان دارای لکنت میباشد. روش: پژوهش حاضر بر روی 18 کودک ۴ تا ۸ ساله دارای لکنت انجام شده است که با شیوه نمونهگیری در دسترس در شهر تهران انتخاب شدند. تراکم همجواری با استفاده از ۲9 مورد آزمون نامیدن تصاویر و ۸ مورد آزمون تکرار جمله مورد ارزیابی قرار گرفت. در این آزمون ها واژه هایی از ساختارهای هجایی CVC و CVCC با میانگین بسامد نزدیک به هم به تعداد یکسان از دو گروه متراکم و خلوت انتخاب شدند.یافتهها: نتایج بررسی 576 محرک به دست آمده نشان داد در مجموع ۴۵.۸۳ درصد از واژههای با لکنت ادا شده در دسته خلوت و ۵۴.۱۶ درصد در دسته متراکم قرار دارند. بدین ترتیب کاهش تعداد واژههای همجوار موجب کاهش بسامد رخداد لکنت میشود، اما تفاوت معنادار نمیباشد (۰.۰۵P<).نتیجهگیری: با بررسی یافتههای پژوهش به نظر میرسد افزایش متغیر تراکم همجواری باعث رقابت بیشتر واژههای مشابه آوایی شده، دسترسی واژگانی را کندتر و دشوارتر میسازد. در نتیجه بسامد لکنت در آنها افزایش مییابد.