بررسی گذرائی درگفتار کودک فارسی زبان در چهارچوب زبان شناسی شناختی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای زبانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران، (نویسنده مسئول)
2 دانشیار گروه زبانشناسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران ، ایران
3 استادیار گروه زبانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
doi
10.30465/ls.2023.42136.2070چکیده
گذرائی یکی از مفاهیم مهم در دستور زبان و گفتمان است، لذا بررسی فراگیری آن میتواند پاسخگوی بسیاری از مسائل در حوزه زبان آموزی باشد. بر اساس مطالعات، کودکان از حدود 3 سالگی قادر به تولید و درک افعال گذرا در گفتار خود میباشند. اینکه کودک انسان به چه درجهای از شناخت میرسد که به توانایی درک و تولید جملات گذرا در زبان خود نایل میشود از مسائلی است که در این پژوهش به آن پرداختهایم. به این منظور مجموعهای شامل 100 بند خبری از گفتار 4 کودک فارسی زبان مورد بررسی قرار گرفت. روش تحلیل دادهها از نوع توصیفی- تحلیلی بود. تحلیل دادههای پژوهش نشان داد، کودک در حدود یکسالگی صحنههای مربوط به زندگی روزمره را بارها دیده و در ذهن خود ذخیره کرده است. بهتدریج کودک، صحنههایی را که دیدهاست به اجزای تشکیل دهندهشان تجزیه میکند و هر جزء را با یک نشانه زبانی مرتبط مینماید (کنشگر، کنشپذیر) و از ابزارهای نحوی مانند ترتیب واژهها برای مشخص نمودن نقش هریک از این اجزا استفاده میکند. همچنین کودک به عنوان تماشاگر صحنه با نماسازی و برجسته کردن عامل در جملات، صحنه را در قلمرو منبع تولید انرژی رمزگذاری میکند و همواره فاعل رو مقدم بر مفعول بهکار میبرد.