ارائه مدل توسعه محیط پیشگیری از آسیب (مطالعه موردی: ورزش و باشگاه های بدنسازی)
نویسندگان
1 استادیار، گروه مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، موسسه آموزش عالی غیرانتفاعی راغب اصفهانی، اصفهان، ایران
doi
10.71865/jsports.2024.2312-1079چکیده
هدف پژوهش حاضر ارائه مدل توسعه محیط پیشگیری از آسیب در باشگاه¬های بدنسازی بود. این پژوهش به لحاظ هدف، کاربردي و به لحاظ روش از نوع توصيفي بود که گردآوری داده¬های آن به صورت پیمایشی انجام شد. جامعه آماری پژوهش نیز شامل ورزشکاران نخبه، مربیان، مدیران و معاونین هیأت¬های بدنسازی و پرورش اندام استان اصفهان، کارشناسان مربوط به این رشته و اساتید رشته مدیریت ورزشی بود. نمونه مورد بررسی 168 نفر بوده و ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه محققساخته بود. روايي محتوا و صوري پرسشنامه طراحي شده توسط 10 نفر از اساتيد برجسته مديريت ورزشی مورد تاييد قرار گرفت. همچنين براي سنجش پايايي پرسشنامه، اين پرسشنامه در اختيار 30 نفر از افراد نمونه قرار گرفت كه پس از جمعآوري، ضريب آلفاي كرونباخ آن برابر 91/0 بدست آمد كه نشانگر پايايي مطلوب آن بود. برای تجزیه و تحلیل داده¬ها از آزمون فریدمن و تحلیل عاملی تاییدی مرتبه دوم در نرم¬افزار Lisrel استفاده گردید. نتایج نشان داد که چهار شاخص مربوط به مولفه بررسی میزان کنترل و ارزیابی وسایل و تجهیزات، 9 شاخص مربوط به مولفه برقراری امنیت اجتماعی، 6 شاخص مربوط به مولفه میزان دانش مربی از خطرات و استفاده از داروهای غیرمجاز، و 11 شاخص مربوط به مولفه وضعیت فیزیکی و ساختاری باشگاه¬های بدنسازی است. نتایج حاصل از آزمون همبستگی پیرسون نیز نشان داد که همه ضرایب همبستگی مثبت و معنادار هستند و بین عوامل موثر بر توسعه محیط پیشگیری از آسیب در ورزش بدنسازی رابطه معناداری وجود دارد.