تحلیل واژگان مرتبط با آفرینش در قرآن کریم، بررسی تاریخی و تطبیقی با زبان‌های سامی و هند و اروپایی

نویسندگان

1 دانشیار، گروه علوم قرآن و حدیث دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران، تهران، ایران.

2 دانشجو، گروه علوم قرآن و حدیث دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تهران، ایران.

doi
qhs.2024.1196722
چکیده

در قرآن کریم، آفرینش به‌عنوان یکی از موضوعات کلیدی به‌طور مکرر و با رویکردهای متنوع مطرح شده است. این کتاب الهی، مخاطبان خود را به تأمل و تفکر درباره پدیده‌های گوناگون، به‌ویژه مسئله آفرینش، دعوت می‌کند و با تعابیر متنوع به این مقوله می‌پردازد. این امر به‌گونه‌ای است که مخاطب به دیدگاهی جامع و چند‌وجهی نسبت به آفرینش دست می‌یابد. قرآن با برجسته‌سازی این موضوع، مخاطبان را به کاوش در آغاز و سرانجام جهان هستی از منظر دینی و علمی فرا می‌خواند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل واژگان مرتبط با آفرینش در قرآن کریم و بررسی تحول تاریخی آن‌ها، به مطالعه ریشه‌شناسی این واژگان در متون لغوی قدیم و جدید پرداخته است. از طریق تطبیق مفاهیم قرآنی با زبان‌های سامی و هندواروپایی، تغییرات معنایی و ارتباطات فرهنگی این واژگان در طول تاریخ مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج نشان می‌دهد که قرآن کریم با دقت خاصی از این شبکه منسجم واژگان استفاده کرده و هرگونه تغییر در آن‌ها می‌تواند به اختلال در انتقال پیام و انسجام آنها منجر شود.