شیوه پایانیافتن مکالمه در گفتمان درمانی درمانگر - درمانجوی دارای اختلال اضطراب فراگیر
نویسندگان
1 Professor of Linguistics, Department of Foreign Languages & Linguistics, Faculty of Literature & Humanities, Shiraz University
2 بخش روانشناسی بالینی،دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، ایران
3 استاد بخش زبانهای خارجی و زبانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شیراز، ایران
4 Ph.D. of Linguistics, Department of Foreign Languages & Linguistics, Faculty of Literature & Humanities, Shiraz University
doi
10.30465/ls.2023.36837.1974چکیده
گفتمانِ درمانی، یکی از انواع گفتمان سازمانی که در جلسات رواندرمانی به کار میرود. پژوهش حاضر با استفاده از رویکرد تحلیل مکالمه در پی یافتن اصول پایانیافتن مکالمات در موقعیت درمانی است و به طور خاص به بررسی گفتمانِ درمانی جلسات درمان مربوط به بیماران دارای اختلال اضطراب تعمیمیافته (GAD) میپردازد. روش مورد استفاده در این پژوهش، براساس روش کیفی انجام پذیرفته است. پیکره زبانی مورد استفاده در این پژوهش، شامل 10 دقیقه پایانی مکالمات 252 جلسه رواندرمانی بوده است.تعداد رواندرمانگران شرکتکننده در پژوهش 8 نفر و درمانجویان 16 نفر از هر دو جنس میباشد. میانگین گروه سنی مراجعین 53-21 سال و روان درمانگران 65-27 سال است. جهت تحلیل دادهها از روشهای تحلیل مکالمه، شمارش واژگان و یافتن واژههای کلیدی در متن استفاده شده است. همچنین، جهت ساخت و ارائه الگوی کلامی از نرمافزار رایانهای اطلس تی. آی. استفاده شده است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان میدهد که در تمامی جلسات، رواندرمانگر به علت ماهیت فعالی که در جلسات رواندرمانی دارد، پایان مکالمه را اعلام نموده است. به کارگیری تمامی تکنیکهای مربوط به نحوه اتمام مکالمات مطابق با اصول و مبانی مصاحبات رواندرمانی بوده است. همچنین، به کارگیری اصطلاحات مربوط به خداحافظی برخاسته از فرهنگ ایرانی بوده است.
