برهمکنش فرهنگ و تجرد: واکاوی ابعاد فردی و اجتماعی- فرهنگی طولانی شدن دوران تجرد دختران در شهر یزد
نویسندگان
1 دانشیار جامعهشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه یزد، یزد، ایران
2 دانشجوی کارشناسیارشد جامعهشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه یزد، یزد، ایران
3 دانشجوی کارشناسیارشد جامعهشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه یزد، یزد، ایران
4 دانشآموخته کارشناسیارشد جمعیتشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه یزد، یزد، ایران
doi
10.22034/jpai.2024.2023561.1333چکیده
تغییرات اجتماعی در خانواده ایرانی، به برساختهای اجتماعی متفاوت و از جمله طولانی شدن دوره تجرد دختران انجامیده است. تجربهی تجرد در نسلها و سنین مختلف متفاوت است. با توجه به افزایش دختران مجرد در جامعه، هدف تحقیق حاضر، کشف و واکاوی تجرد در میان دختران بالای 35 سال در شهر یزد میباشد. تحقیق حاضر، مطالعهای کیفی است که در سال 1402 انجام شد. مشارکتکنندگان در تحقیق شامل 15 دختر مجرد بالای 35 سال در شهر یزد بودهاند که بهصورت هدفمند انتخاب شدند. دادهها به روش تحلیل مضمونی واکاوی و نقشه مضمونی آن ارائه گردید. یافتهها نشان داد که بیشتر مشارکتکنندگان شرایط فعلی خود را غیررضایتبخش میدانند و با نوعی سختزیستی تجرد مواجهاند. تهنشستهای فرهنگی و اجتماعی نسبت به دختران مجرد از یکسو و محدودیتهای فردیِ مشارکتکنندگان از سوی دیگر، رفاه ذهنی، روانی و اجتماعی آنها را تحتتأثیر قرار داده است. مضامین برساختشده تحقیق عبارتند از: پذیرش اجتماعی تجرد، ابرشکافهای هنجاری، تبعیض و فشار، ایدهآلگرایی و زیستِ نامتعین. مضمون هسته، زنانگی بازمانده است که بهمعنای یک امر بالقوه اما ناکام است. تحقیق حاضر ابعاد فردی و اجتماعی تجرد دختران دهه شصت و قبل از آن را در بستر مذکور واکاوی نموده است.