پسوندهای اشتقاقی در شکند گمانیگ وزار
نویسندگان
1 استادیار گروه فرهنگ و زبانهای باستانی ایران، واحد علوم و تحقیقات ، دانشگاه آزاد اسلامى ، تهران، ایران
2 دانشجوى دوره فرهنگ و زبان های باستانی ایران، واحد علوم و تحقیقات،دانشگاه آزاد اسلامى، تهران، ایران
doi
10.30465/ls.2022.38590.2010چکیده
شِکَند گمانیگ وِزار اثری است کلامی که در نیمههای سده سوم هجری نوشته شد. در آن زمان زبان پهلوی فاقد پشتوانه سیاسی پیشین خود بود، ضمن اینکه کاربرد روزمرهاش در میان مردم را از دست میداد، و عربی و فارسی به تدریج در همه زمینهها جای آن را میگرفتند. در چنین زمانی، نویسنده این اثر متنی کلامی را مینویسد بدون اینکه از وام واژههای عربی برای بیان مفاهیم پیچیده استفاده کند، و در این کار بسیار موفق است. او مفاهیم پیچیده را تنها با استفاده از واژههای پهلوی بیان میکند، و از امکانات واژه سازی پهلوی بیشترین بهره را میبرد. چون پسوندهای اشتقاقی از جمله مهمترین امکانات واژه سازی در زبان پهلوی هستند، این سوال مطرح میشود که پسوندهای استفاده شده در این اثر چگونه کمیت و کیفیتی داشتهاند؟ بدین معنی که آیا نویسنده پسوندهای پر شماری در دسترس خود داشته است و یا اینکه آن پسوندها از نظر قابلیتهای واژه سازی، در مقایسه با پسوندهای فارسی ویژگیهای متمایزی داشتهاند؟ بررسی این اثر نشان میدهد پسوندهای استفاده شده بسیار کمتر از پسوندهای رایج در زبان فارسی بوده و به جز یکی دو مورد، همه در فارسی به کار رفتهاند.