شخصیتبخشی به می در شعر حافظ
نویسندگان
doi
چکیده
شخصیتبخشی یکی از بارزترین صور خیالی است که از سوی حافظ مورد استفاده قرار گرفته است. حافظ به اشیا و عناصر گوناگون طبیعت شخصیت انسانی میبخشد. این شخصیتبخشیها اغلب برخاسته از عواملی است و شاعر در آن اهداف خاصی را دنبال میکند. در بین عناصر مشخص، شاعر به شخصیتبخشی به می توجه خاصی دارد. بررسی انگیزهها و اهداف شخصیتبخشیها نسبت به می نشان میدهد که حافظ در ورای ظاهر ابیات در مورد می، به دنبال مقاصد دیگری است. در این مقاله، با استفاده از برخی نظریات در باره استعاره و شخصیتبخشی و نقش آن در انتقال آنچه که در ذهن و اندیشه است و تلفیق آنها با دیدگاهها در باب اندیشه و نظام فکری حافظ و نیز بررسی اوضاع و احوال سیاسی و اجتماعی عصر شاعر، انواع شخصیتبخشیها نسبت به می و انگیزهها و اهداف آنها در شعر حافظ، بررسی و تحلیل میشود. انگیزهها و اهداف شخصیتبخشی در شعر حافظ عبارتند از: تزیین و تصویرگری، واقعیتآفرینی توسط قوه خیال، ضرورت اجتماعی، انتقال فکر و اندیشه، پوشیدهگویی، بیان عواطف نسبت به مشخص. انگیزهها و اهداف شخصیتبخشی به می در شعر حافظ عبارتند از: تصویرگری و خیالپردازی، ضرورت اجتماعی و پوشیدهگویی، اظهار علاقه و عواطف به مشخص.
