اثربخشی آموزش تابآوری بر کفایت اجتماعی و سرسختی سلامت در زنان دچار نشخوار فکری
نویسندگان
1 گروه روانشناسی و علوم تربیتی،روانشناسی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرمسار،گرمسار،ایران
2 استادیار روانشناسی، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف: هدف این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش تابآوری بر کفایت اجتماعی و سرسختی سلامت در زنان دچار نشخوار فکری بود. روش: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروههای آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری شامل همه زنان دچار نشخوار فکری مراجعه کننده به مراکز و کلینیکهای مشاوره شهر تهران در سال 1396 بودند. از میان آنان 30 نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه مساوی (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش 12 جلسه 90 دقیقه ای با روش آموزش تابآوری آموزش دید و گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد. هر دو گروه پرسشنامههای کفایت اجتماعی (فلنر و همکاران، 1990) و سرسختی سلامت (گیبهارت و همکاران، 2001) را در مراحل پیش آزمون و پس آزمون تکمیل کردند. دادهها با روشهای تحلیل کوواریانس چندمتغیری و کوواریانس تک متغیری تحلیل شدند. یافتهها: یافتهها نشان داد بین گروههای آزمایش و کنترل در هر دو متغیر کفایت اجتماعی و سرسختی سلامت تفاوت معناداری وجود داشت. به عبارت دیگر آموزش تابآوری به طور معناداری باعث افزایش کفایت اجتماعی و سرسختی سلامت زنان دچار نشخوار فکری شد (05/0≥p). نتیجه گیری: با توجه به یافتههای این پژوهش پیشنهاد میشود مشاوران و درمانگران برای بهبود کفایت اجتماعی و سرسختی سلامت از آموزش تابآوری استفاده کنند.