اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سبکهای دلبستگی و مکانیزمهای دفاعی زنان سرپرست خانوار
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 کارشناسی ارشد مشاوره، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سبکهای دلبستگی و مکانیزمهای دفاعی زنان سرپرست خانوار انجام شد. روش: روش پژوهش حاضر، نیمهآزمایش با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش تمامی زنان سرپرست خانوار تحت پوشش مرکز بهزیستی شهدای افسریه در سال 1397 بودند. برای انتخاب نمونه از روش نمونه گیری در دسترس استفاده شد، ۳۰ نفر از زنانی که دارای سبک دلبستگی ناایمن بودند (کسب نمره پایینتر از 10 در مقیاس سبک دلبستگی ایمن) و در مقیاس مکانیزم های دفاعی نیز نمرات آنها ۲ انحراف معیار بالاتر از میانگین بود، انتخاب شدند و به طور تصادفی در گروه آزمایش و کنترل (هر کدام 15 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش در معرض ۸ جلسه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد گروهی قرار گرفت. برای گروه کنترل مداخلهای صورت نگرفت. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه سبک دلبستگی سیمپسون (1990) و پرسشنامه مکانیزمهای دفاعی آندروز و همکاران (1993) استفاده شد. دادههای پژوهش توسط تحلیل کوواریانس چندمتغیری به وسیله نرم افزار آماری SPSS23 تجزیه و تحلیل شد. یافتهها: نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تمامی سبکهای دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرا و مکانیسمهای دفاعی رشدیافته، رشدنایافته و روانآزرده زنان سرپرست خانوار شهر تهران (در سطح خطای 05/0) موثر است. نتیجهگیری: با توجه به نتایج بهدستآمده میتوان نتیجهگیری نمود که درمان پذیرش و تعهد میتواند با آموزش مفاهیمی همچون شناسایی ارزشها، ذهنآگاهی و عمل متعهدانه به عنوان یک درمان موثر برای بهبود سبکهای دلبستگی و مکانیسمهای دفاعی قلمداد شود.