رابطۀ سبکهای دفاعی و ناگویی هیجانی با داشتن افکار خودکشی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوکان
2 استادیار گروه روانشناسی ، واحد مهاباد، دانشگاه آزاداسلامی، مهاباد، ایران
3 کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، کارمند آموزش و پرورش، میاندواب، ایران
doi
چکیده
هدف: خودکشی به عنوان یک مشکل سلامت عمومی اساسی در سراسر جهان شناخته شده در نظام روان تحلیل گری، دفاعها نقش مهمی در سلامت روانی افراد ایفا میکننداست. در پژوهشهای مختلف، آسیب پذیریهای هیجانی از جمله ناگویی هیجانی یکی از عوامل خطر در خودکشی شناخته شده است. این مطالعه با هدف رابطۀ سبکهای دفاعی و ناگویی هیجانی با داشتن افکار خودکشی در بین جوانان شهرستان بوکان انجام گرفته است. روش بررسی: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی جوانان (بازه سنی 20 تا 35 سال) شهر بوکان بودند (15299= N) که از این تعداد 400 نفر به روش نمونهگیری طبقهای تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبکهای دفاعی سن مارتینی، مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو و پرسشنامه افکار خودکشی بک بود. دادهها با روش همبستگی و رگرسیون چندمتغیره تحلیل شدند. یافتهها: نتایج همبستگی پیرسون نشان داد که بین سبک دفاعی رشدیافته و افکارخودکشی رابطه منفی و معنادار و بین سبکهای دفاعی رشدنیافته و روان آزرده و افکارخودکشی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین بین دشواری در شناسایی احساسات و دشواری در توصیف احساسات و افکار خودکشی رابطه مثبت و معنادار و بین تفکر عینی و افکارخودکشی رابطه منفی و معنادار وجود دارد. نتایج رگرسیون چندمتغیره نشان داد که سبک دفاعی روان آزرده و ناگویی هیجانی بیشترین واریانس تغییرات افکارخودکشی در جوانان را تبیین میکنند. نتیجهگیری: میتوان نتیجهگیری کردجوانانی که سبکهای دفاعی رشدنیافته و روان آزرده بیشتر به کار میبرند، در واقع میزان افکارخودکشی در آنها بیشتر میشود. دشواری در شناسایی احساسات و دشواری در توصیف احساسات ارتباط مثبتی با داشتن افکارخودکشی در جوانان دارد.