تحلیل عشق در ادبیات صوفیانه و هندویی با رویکرد زیبایی شناسی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری رشـتة الهیات گرایش ادیان وعرفان ،واحد قم، دانـشگاه آزاد اسـلامی، قم ،ایران.

2 عضو هیِت علمی دانشگاه ادیان و مذاهب قم ایران

3 استادیارگروه الهیات گرایش ادیان و عرفان،واحد قم،دانشگاه آزاد اسلامی،قم ،ایران.

doi
چکیده

چکیده عشق زیباترین نگاه حضرت دوست بر هستی و آفرینش جهان است ویکی از مراتب هفت شهر عشق در منزل سلوک عرفان اسلامی و ادبیات صوفیانه است. همانگونه که از مکتب عرفان برمی آید، ودراین رابطه مراتب روشنی به گستره جهان وجود داشته که به مورد بحث قرار نگرفته است وپرده پنهان مانده . اما در لابه لای متون عرفانی به این رابطه اشاره شده است، که می توان دو نظر کلی را از آن استخراج کرد. گروهی عشق را زاییدة زیبایی می دانند، در طرف مقابل عرفایی هستند که با نسبی دانستن زیبایی، بر این باورند که نگریستن از منظر عشق باعث زیبا دیدن می شود. همانگونه که هویداست عشق عرفانی مفهومی گسترده و چند سویه در فرهنگ عرفانی جهان دارد از یک نگاه مراتب زیبایی شناسی و یک منظر صورت آفرینش عشق شده است .در حوزه عرفان اسلامی عشق الهی در نگاه همه بزرگان ادبیات کلاسیک جهان برگرفته از مقدسات بوده و همیشه در همه فرهنگ ها و مکاتب خصوصا هند به گونه ای برجسته مطرح شده است .این مقاله عشق رااز منظر و نگاه زیبایی و زیبای شناسی در ادبیات عرفانی و هندو بررسی می نماید. کلید‌واژه: عشق، زیبایی، عرفان، مقدسات ، سلوک، آفرینش

کلیدواژه‌ها