تحلیل و بررسی اشعار فریدون مشیری بر اساس نظریه ارتباط کلامی رومن یاکوبسن

نویسندگان

1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران

2 دانشجوی دورۀ دکتری، زبان و ادبیات فارسی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران.

doi
چکیده

پژوهش حاضر به تبیین کارکرد ساختاری زبان در منظومۀ شعری فریدون مشیری با تکیه بر نظریۀ شش‌گانۀ کارکردهای زبانی رومن یاکوبسن می‌پردازد. چارچوب یاکوبسن (شامل کارکردهای ارجاعی، عاطفی، ترغیبی، همدلی، فرازبانی و ادبی) ابزاری روشمند برای تجزیه و تحلیل نسبت میان عناصر شش‌گانۀ فرآیند ارتباط (فرستنده، گیرنده، پیام، زمینه، رمز، مجرا) را فراهم می‌آورد. تحلیل نمونه‌هایی از اشعار فریدون مشیری حاکی از حضور درهم‌تنیدۀ کارکردهای زبانی است. نقش عاطفی که بر فرستندۀ پیام متمرکز است، در اشعار مشیری برجسته بوده و از طریق واژگانی مانند «ای وای» و «آه»، بیانگر رنج، حسرت، و یأس فلسفی او نسبت به سرنوشت بشریت در «قرن مرگ انسانیت» است. از سوی دیگر، نقش ادبی با تمرکز بر خودِ پیام و سازمان‌دهی صوری آن، از طریق تضادهای آوایی و استفاده از اضافات استعاری فشرده عینیت یافته و بر زیبایی‌شناسی درونی متن تأکید می‌کند. در تحلیل نقش ارجاعی، مشخص گردید که شعر مشیری صرفاً بیان ذهنی نیست، بلکه حاوی توصیفاتی از واقعیت بیرونی و نقد اجتماعی است؛ نقش فرازبانی با استفاده از خود زبان به عنوان یک لایۀ معنایی افزوده عمل می‌کند. بدین‌ترتیب، اثر مشیری نه تنها از منظر مضمون بلکه از حیث ساختار ارتباطی نیز اثری چندلایه محسوب می‌شود که در آن، توازن دقیق میان کارکردهای زبانی، موجب ایجاد زبان شاعرانۀ متعادل میان سنت و نوگرایی گردیده است.