اثربخشی آموزش رفتاردرمانی شناختی مثبت نگر بر استرس والدینی و بهزیستی هیجانی مادران دارای کودکان کم توان ذهنی از منظر فرهنگی
نویسندگان
1
2
3
4
doi
10.82542/jwc.2026.1229602چکیده
پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان اثربخشی رفتاردرمانی شناختی مثبت نگر بر استرس والدینی و بهزیستی هیجانی مادران دارای کودکان کم توان ذهنی از منظر فرهنگی انجام شد.. جامعه آماری تمامی مادران دارای کودک کم توان ذهنی شهر آمل در سال 1403 بود که تعداد 30 نفر از مادران مذکور به عنوان نمونه آماری، به روش نمونه گیری در دسترس، انتخاب و به دو گروه آزمایش (15 نفر) و گروه کنترل(15 نفر) تقسیم شدند. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. برای گرد آوری داده ها از پرسشنامه های استرس والدینی آبدین (1995) و بهزیستی هیجانی کییز و ماگیارمو (2003). استفاده شد. گروه آزمایش پروتکل رفتار درمانی شناختی مثبت نگر یونسی و همکاران(1402) را در 10 جلسه و هر هفته دو جلسه و به مدت 60 دقیقه دریافت و گروه کنترل هیچ مداخله ای را دریافت نکردند. برای تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره استفاده شد. نتایج نشان داد که که رفتاردرمانی شناختی مثبت نگر بر استرس والدینی و بهزیستی هیجانی مادران دارای کودکان کم توان ذهنی تاثیر داشته است (01/0P< ). و بر اساس یافتههای پژوهش، علیرغم شرایط فرهنگی مادران دارای کودک کم توان ذهنی می توان از رفتار درمانی شناختی مثبت نگر برای کاهش استرس والدینی و افزایش بهزیستی هیجانی استفاده کرد.