پیشبینی کمرویی بر اساس سیستمهای مغزی رفتاری و مهارتهای اجتماعی هیجانی در دانشآموزان متوسطه اول
نویسندگان
1 دانشجوی ارشد، گروه روانشناسی بالینی، واحد بندرگز، دانشگاه آزاد اسلامي، گلستان، ايران.
2 استادیار، گروه روانشناسی، واحد بندگز، دانشگاه آزاداسلامی، گلستان، ایران.
3 گروه روان شناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
doi
چکیده
هدف: پژوهش این پژوهش با هدف پیشبینی کمرویی بر اساس سیستمهای مغزی رفتاری و مهارتهای اجتماعی هیجانی در دانشآموزان متوسطه اول شهرستان آققلاانجام گردید روش: پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است و جامعه آماری پژوهش تمامی 667 دانشآموزان پسر متوسطه اول پایه نهم مدارس دولتی شهرستان آققلا در سال تحصیلی 1403-1402 بودند. با توجه به تعداد جامعه هدف به جدول کرجسی و مورگان تعداد 250 نفر به روش دردسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. در این پژوهش از سه پرسشنامه شامل؛ پرسشنامه کمرویی (چيك- بريگز، 1990)، پرسشنامه سیستمهای مغزی رفتاری (کارور و وایت، 1994) و مقیاس مهارتهای اجتماعي-هیجاني (کورین و همکاران، 2009) استفاده شد. روش آماری پژوهش همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام بوده است. یافتهها: یافته ها نشان داد که بین بازداری رفتاری با کمرویی در دانشآموزان متوسطه اول شهرستان آققلا رابطه (34/0) مثبت و معنیداری در سطح 01/0 وجود دارد و بین فعالسازی رفتاری (29/0-) و مهارتهای اجتماعی هیجانی (23/0-) با کمرویی در دانشآموزان متوسطه اول شهرستان آققلا رابطه ی منفی معنیداری در سطح 01/0 وجود دارد و بازداری رفتاری، فعالسازی رفتاری،و مهارتهای اجتماعی هیجانی، توان پیشبینی معنادار کمرویی در دانشآموزان متوسطه اول شهرستان آققلا را دارا بودند. نتیجهگیری: پیشنهاد میشود از آنجا که سیستمهای مغزی رفتاری و مهارتهای اجتماعی توان پیشبینی کمرویی را در دانشآموزان متوسطه اول دارند؛ لذا توجه به تنظیم سیستمهای مغزی رفتاری و افزایش مهارتهای اجتماعی دانشآموزان پیشنهاد میشود.