اثر بخشی مشاوره گروهی به شیوه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) برشفقت ورزی به خود وتاب آوری خانوادگی مادران کودکان

نویسندگان

1 دانشکده علوم انسانی، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، ایران دانشگاه پیام نور کردستان

2 دکتری مشاوره خانواده، استادیار و هیئت علمی گروه روانشناسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران

3 گروه علوم انسانی دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزد واحد سنندج ایران

doi
چکیده

هدف: هدف این پژوهش مقایسه اثر بخشی مشاوره گروهی به شیوه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد برشفقت به خود، و تاب‌آوری خانوادگی مادران کودکان آموزش بود. روش :این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با انجام پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه و یک دوره پیگیری 5 ماه بود . نمونه گیری به صورت نمونه گیری تصادفی ساده انجام شد. از میان لیست جامعه آماری (24) نفر با استفاده از اعداد تصادفی انتخاب شدند و در دو گروه تحت عنوان 1-گروه آزمایشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهدو 2- گروه گواه، قرار داده شدند. مداخله آموزشی با استفاده از پروتكل جلسات درمان هیز، استروسال ،(2012) با اندکی تلخیص تدوین شده است ودر 8 جلسه 2 ساعته برای گروه آزمایشی انجام شد روش تجزیه و تحلیل داده‌ها، تحلیل کو واریانس چند متغییری (آنوا) بود. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از نرم افزار (SPSS 22) استفاده شد. از پرسشنامه های شفقت به خود ، (Neff, ,2003) و تاب آوری خانوادگی(Sixbey,2005) به عنوان ابزار استفاده شد نتایج : نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به شیوه مشاوره گروهی بر افزایش شفقت به خود، و تاب‌آوری خانوادگی مادران کودکان آموزش پذیر تأثیر دارد یافته ها :با توجه به یافته های این پژوهش می توان از روش مشاوره گروهی شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی برای افزایش شفقت به خود و تاب آوری خانوادگی استفاده نمود