اثربخشی موسیقی¬درمانی بر رفتارهای سازشی و احساس تنهایی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم
نویسندگان
1 دکترا تخصصی مشاوره، مدرس مدعو دانشگاه فرهنگیان و غیر انتفاعی کاشمر. ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کاشمر. ایران
doi
چکیده
موسیقی درمانی به عنوان یک رویکرد درمانی شناخته می شود که از ویژگی های ذاتی موسیقی برای بهبود رفتارهای اجتماعی و ارتقای سلامت روح و جسم استفاده میشود . هدف پژوهش حاضر ، بررسی اثربخشی موسیقیدرمانی بر رفتارهای سازشی و احساس تنهایی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم است. روش پژوهش حاضر به لحاظ هدف، کاربردی است و با توجه به ماهیت و اهداف در زمره پژوهشهای آزمایشی از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون است . جامعه مورد نظر شامل کلیه کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، مراجعهکننده به مرکز اوتیسم آوا شهر مشهد میباشد. برای انتخاب نمونه 30 نفر به صورت نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گروه گواه (15 نفر) قرار گرفتند. افراد گروه آزمایش، جلسات آموزشی؛ آموزش موسیقی درمانی را هفتهای یک بار، توسط محقق دریافت کردند. بعد پایان جلسات از دو گروه آزمایش و گواه پس آزمون به عمل آمد. ابزار اندازهگیری در این پژوهش شامل: پرسشنامه رفتار سازشی وایلنلند (1999)، پرسشنامه احساس تنهایی آشر و همکاران (1984) و پروتکل آموزشی موسیقیدرمانی خانجانی و خاکنژاد (1395) و پژوهش ذبیحی، اسدزاده و حسین مردی (1394) میباشد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از تحلیل کوواریانس تک متغیره و چند متغیره استفاده شده است. یافتههای پژوهش نشان داد موسیقی درمانی بر رفتارهای سازشی و احساس تنهایی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مؤثر است .