اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر کیفیت زندگی و شدت خستگی در مراقبان بیماران مبتلا به اماس
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
2 کارشناس ارشد روانشناسی، دانشگاه پیام نور، گرگان، ایران.
doi
چکیده
هدف: هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر کیفیت زندگی و شدت خستگی در مراقبان بیماران مبتلا به اماس بود. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون_پسآزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه مراقبان بیماران مبتلا به اماس بستری در مرکز تحقیقات اماس بیمارستان سینا بودند. از میان مراقبان تعداد 30 نفر به صورت نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر) جایدهی شدند. گروه آزمایش تحت 8 جلسه درمان متمرکز بر شفقت قرار گرفتند، اما گروه گواه تا پایان پژوهش مداخلهای دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت (1992) و پرسشنامه شدت خستگی کراپ و همکاران (1989) بود. دادههای پژوهش با آزمون تحلیل واریانس چند متغیره و نرمافزار spss-26 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها: نتایج نشان داد که درمان متمرکز بر شفقت بر کیفیت زندگی و شدت خستگی در مراقبان بیماران مبتلا به اماس اثربخش است (05/0>p). نتیجهگیری: درمان مبتنی بر شفقت توانسته است میزان کیفیت زندگی و شدت خستگی مراقبان بیماران مبتلا به اماس را بهبود بخشد میتوان دلایل این اثر بخشی را به تاکید این درمان بر مولفههای شفقت و مهربانی و از طرف دیگر به مولفههای خاص درمان مبتنی بر شفقت نسبت داد.