مطالعه‌ی پدیدارشناختی تجربه‌ی ناسازیِ دانش‌آموزان متوسطه‌ی دوم در میدان آموزش

نویسندگان

1 استاد جامعه‌شناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

2 دانشیار جامعه‌شناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

3 دانشجوی دکتری گروه جامعه شناسی دانشگاه چمران اهواز

4 استادیار جامعه‌شناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

doi
10.22034/sls.2025.67228.1531
چکیده

مدرسه به عنوان میدانی اجتماعی که دانش­آموزان در آن کنش­گرند صرفاً فضایی با قواعد آشنا نیست. فهم تجربة دانش‏آموزان در این فضا نیازمند مطالعة رابطة عادت­واره­ آنها با این میدان است. تحقیقات چندانی درباره­ شکاف میانِ عادت­وارة دانش­آموز و شرایطِ اجتماعیِ غالب بر فضای مدرسه صورت نگرفته است. این مطالعة کیفی به تحلیل چگونگی تجربة ناسازی دانش­آموزان متوسطة دوم شهر دزفول می‏پردازد. استراتژی پژوهش در این تحقیق، پدیدارشناسی است. مشارکت­کنندگان در این مطالعه به­صورت هدف­مند، انتخاب شده و داده‏ها به­صورت مصاحبة عمیق، گردآوری شدند. برای تحلیل و کدگذاری داده­ها از روش موستاکاس استفاده شده است. یافته‏های این پژوهش نشان می­دهند که بسیاری از دانش­آموزان پیش از آن­که بتوانند عادت­وارة اولیه­شان را در شرایط میدان مدرسه بازسازی کنند، تجاربی از یأس و سرخوردگی، یعنی ناسازی، از سر گذرانده­اند. نتیجه آن­که، زمینه­های تجربة ناسازی دانش­آموزان از مدارس مختلف یکسان نیست، و هنگامی که عادت­وارة دانش­آموزان به چالش کشیده می­شود، با وجود تجربة ناسازی، پتانسیلِ امکانِ بازسازیِ عادت­واره و عاملیت وجود دارد.