مطالعهی پدیدارشناختی تجربهی ناسازیِ دانشآموزان متوسطهی دوم در میدان آموزش
نویسندگان
1 استاد جامعهشناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 دانشیار جامعهشناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 دانشجوی دکتری گروه جامعه شناسی دانشگاه چمران اهواز
4 استادیار جامعهشناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22034/sls.2025.67228.1531چکیده
مدرسه به عنوان میدانی اجتماعی که دانشآموزان در آن کنشگرند صرفاً فضایی با قواعد آشنا نیست. فهم تجربة دانشآموزان در این فضا نیازمند مطالعة رابطة عادتواره آنها با این میدان است. تحقیقات چندانی درباره شکاف میانِ عادتوارة دانشآموز و شرایطِ اجتماعیِ غالب بر فضای مدرسه صورت نگرفته است. این مطالعة کیفی به تحلیل چگونگی تجربة ناسازی دانشآموزان متوسطة دوم شهر دزفول میپردازد. استراتژی پژوهش در این تحقیق، پدیدارشناسی است. مشارکتکنندگان در این مطالعه بهصورت هدفمند، انتخاب شده و دادهها بهصورت مصاحبة عمیق، گردآوری شدند. برای تحلیل و کدگذاری دادهها از روش موستاکاس استفاده شده است. یافتههای این پژوهش نشان میدهند که بسیاری از دانشآموزان پیش از آنکه بتوانند عادتوارة اولیهشان را در شرایط میدان مدرسه بازسازی کنند، تجاربی از یأس و سرخوردگی، یعنی ناسازی، از سر گذراندهاند. نتیجه آنکه، زمینههای تجربة ناسازی دانشآموزان از مدارس مختلف یکسان نیست، و هنگامی که عادتوارة دانشآموزان به چالش کشیده میشود، با وجود تجربة ناسازی، پتانسیلِ امکانِ بازسازیِ عادتواره و عاملیت وجود دارد.