الگوهای رفتاری سیاست خارجی روسیه در خاورمیانه پس از خیزشهای عربی
نویسندگان
1 دانشیار گروه روابط بین الملل، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
DOR:20.1001.1.24234974.1399.13.4.8.4چکیده
با آغاز موج تحولات خاورمیانه در نتیجه خیزشهای مردمی از سال 2011، شاهد یک تکامل رفتاری در سیاست خارجی روسیه بودهایم. رفتاری که شاید بتوان آن را در قالب رئالیسم تهاجمی ارزیابی کرد. در این راستا روسیه در ابتدا رفتاری منفعلانه در قبال تحولات لیبی و تونس از خود نشان داد و تجربه این رفتار، منجر به شکلگیری رویکرد سهگانه نرم، سخت و هوشمند آنها در سوریه شد. رویکردی که مذاکرات سیاسی و مداخله نظامی را در کنار یکدیگر مد نظر قرار داد. در همین حال مسکو یک مهارت خاص در همکاری با بازیگران منطقهای با منافع متعارض، از جمله ایران، ترکیه و عربستان سعودی از خود نشان داد. مهارتی که در قالب یک رویکرد موازنهگرانه قابل مشاهده بود. همه این موارد در یک سیر تکاملی منجر به شکلگیری الگوی رفتاری روسیه در خاورمیانه گردید که یک نتیجه آن را در قالب میانجیگری در بحران سیاسی قطر شاهد بودیم. طبیعتا خلاء حضور ایالات متحده و یا افول نقشآفرینی آن در خاورمیانه یک عامل کلیدی در این زمینه بود. از این منظر، مقاله حاضر با بهرهگیری از روش توصیفی- تحلیلی به بررسی الگوی رفتاری روسیه در خاورمیانه پس از انقلابهای عربی میپردازد.
