اثربخشي آموزش زوجدرمانی هیجان مدار بر سبك هاي تصميم گيري وآشفتگي رابطه زنان در آستانه طلاق از منظر فرهنگی
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری برنامهریزی درسی، گروه برنامه ریزی درسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانش آموخته آموزش ابتدایی، گروه آموزش ابتدایی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران
doi
10.61186/iau.1127880چکیده
هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشي آموزش زوجدرمانی هیجان مدار بر سبکهای تصمیمگیری و آشفتگي رابطه زنان در آستانه طلاق از منظرفرهنگی بود. جامعه آماري زنان در آستانه طلاق در شهر زاهدان بود. نمونه پژوهش 30 نفر از جامعه مذکور بود که با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) بهصورت تصادفی جایگزین شدند. روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پیشآزمون- پسآزمون با گروه كنترل بود. ابزار اندازهگیری شامل پرسشنامه سبکهای تصمیمگیری اسكات و بروس (1995) و آشفتگي رابطه زوجي براتي و ثنايي (1394) بود. گروه آزمایش در 10 جلسه 120 دقیقهای با استفاده از برنامه آموزش زوجدرمانی هیجان مدار مورد مداخله قرار گرفتند ولی برای گروه کنترل مداخلهای صورت نگرفت. تحلیل دادهها با آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره انجام شد. نتایج نشان داد كه آموزش زوجدرمانی هیجان مدار بر سبکهای تصمیمگیری و آشفتگی رابطه زنان در آستانه طلاق تأثیرگذار میباشد و باعث کاهش آشفتگی رابطه زنان و بهبود سبکهای تصمیمگیری آنها میشود. بنابراين آموزش زوجدرمانی هيجانمدار به زنان کمك میكند تا در سطح مناسبی با دیگران ارتباط برقرار کنند. همچنین فرهنگ حاکم بر جامعه نیز میتواند معنابخش روابط و تصميمات زنان باشد به گونه ای كه چگونگي پيدايش و استمرار پديده هاي اجتماعي، از جمله ازدواج و خانواده وابسته به آن باشد.