تبیین مدل کیفیتهای طراحی شهری پلهای اجتماعی
نویسندگان
1 گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس تهران، ایران
2 گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.30495/jsps.2022.1958656.1001چکیده
موضوع فضاهای شهری پیاده مدار بهعنوان رویکردی غالب در ادبیات طراحی شهری دارای اهمیت فراوان است. ضرورت توجه به این موضوع در کلانشهرها بهدلیل توسعهی فضاهای خودرو محور و کاهش قابلیت پیاده مداری بیشاز پیش احساس میشود. نوعی از فضاهای پیاده که از دیرباز در شهرها وجود داشتهاند؛ پلهای اجتماعی بودهاند. بنابراین مفهوم "پل به مثابه فضای اجتماعی" که به خصوص در کشور ما جایگاه واجد ارزشی داشته است میتواند بازتعریف و تدقیق شده و در توسعه فضاهای امروزی مورد استفاده قرارگیرد. علاوه بر قابلیت پیاده مداری، پلهای اجتماعی دارای فواید دیگری نیز هستند که میتواند در سطوح مختلف از محله تا سطح جهانی، تأثیرگذار باشد؛ چرا که پتانسیل زیادی برای طراحی خلاقانه را دارند و میتوانند در جهت تأمین اهدافی مانند ایجاد تعاملات اجتماعی، خلق خاطرات جمعی، ایجاد هویت و کارکرد پویا برای شهرها بهکار گرفته شوند. این پژوهش با رویکرد کیفی، در پی کشف عواملی است که پلهای شهری را به فضاهای اجتماعی موفق تبدیل میکند. بنابراین پس از مطالعات مبانی نظری و تجارب جهانی، دو مورد از پلهای تهران که زندگی شهری در آن ها جریان دارد مورد پژوهش قرار گرفتند. مراجعهکنندگان این فضاها بهطور تصادفی انتخاب شده و مصاحبه عمیق در رابطه با کشف کیفیتهای فضا با آنها انجام شده است و جمع آوری دادهها به روش مصاحبه تا اشباع نظری ادامه یافته است. سپس دادههای جمع آوریشده به روش تحلیل محتوا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتهاند. براساس نتایج این پژوهش معیارهای کیفیت پلهای اجتماعی برساختهی دو مؤلفهی عملکردی و ادراکی است.