تحلیل مقایسهای شعری از مثنوی مولوی با ترجمهی انگلیسی آن بر اساس نظریهی انسجام هلیدی و حسن
نویسندگان
1 دانشیار ادبیات، پژوهشکده زبان و ادبیات، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری زبانشناسی همگانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استادیار زبانشناسی، پژوهشکده زبانشناسی، کتیبه ها و متون، پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسئول)
4 استادیار گروه زبان انگلیسی، واحد سیرجان، دانشگاه آزاد اسلامی، سیرجان، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.30465/ls.2021.36962.1979چکیده
پژوهش بر اساس نظریهی انسجام هلیدی و حسن (1985) و با روش توصیفی – تحلیلی و آماری انجام شد. هدف نگارندگان این بود که در چارچوب فرانقش متنی هلیدی، به بررسی مقایسهای کاربست عوامل انسجام متنی و میزان انسجام و پیوستگی در متون شعری هشت بیتی از دفتر اول مثنوی مولوی و ترجمهی انگلیسی جاوید مجدِّدی بپردازند و به سؤالات زیر پاسخ دهند: 1 .بر اساس نظریهی انسجام هلیدی و حسن (1985)، میزان انسجام و پیوستگی در این شعر مثنوی مولوی و ترجمهی آن چقدر است؟ و چگونه به کار رفته است؟ 2. با توجه به تحلیل مقایسهای بسامد انسجام و پیوستگی در دو متن مبدأ و مقصد، مترجم تا چه حد در انتقال مفاهیم، موفق بوده است؟ به این منظور، مطابق مدل هلیدی، بسامد عوامل انسجام واژگانی و دستوری و درصدهای انسجام و پیوستگی در اشعار محاسبه شدند. بر اساس «تعادل نقشبنیاد هلیدی در ترجمه» نزدیکی درصدهای انسجام (% 6/94, %4/96) و پیوستگی (% 8/92 , 91%) در دو متن و نیز شباهت نحوهی توزیع عوامل انسجام در آنها که به جز در عوامل برابری و هممعنایی، بسیار نزدیک به هم بودند، میتوانند نشان دهندهی تبعیت مترجم از سبک متن مبدأ در انتقال مفاهیم متن مبدأ از طریق ترجمه باشند.
