تبیین مدل شاخص‌های روانشناسی محیطی در طراحی محیط‌های یادگیری (برای دانش آموزان نابینا)

نویسندگان

1 گروه معماری، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.

2 گروه معماری، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران

3 دانشیار شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، ایران.

4 گروه معماری، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.

5 گروه معماری، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.

doi
DOI: 10.30495/JSPS.1403.1195390
چکیده

امروزه یادگیری امری اجتناب ناپذیر در زندگی بشر مدرن است. در عصر حاضر برای امر اموزش نیاز به محیطی مشخص می باشد که دارای ویژگی‌های فیزیکی و روانی است که در ترکیب باهم این محیط را ایجاد می‌کنند. می‌توان گفت که زیبایی و جذابیت محیطی مولفه ای مهم در شکل گیری آن می باشد. جامعه ما ترکیبی از اغشار اجتماعی مختلف است که معلولین بخش قابل توجهی از ان را شکل می‌دهند و نابینایی و کم بینایی یکی از انواع معلولیت است. اما با توجه بر سلطه چشم بر بدن در کودکان نابینا بدون ادراک بصری دریافت زیبایی و جذابیت یک چالش خواهد بود. باید پرسید شاخص های روانشناسی محیط در طراحی محیط یادگیری چیست؟ تمایز معلولین و افراد غیر معلول در ارتباط حسی با محیط یادگیری چگونه است؟ برای پاسخ به این سوالات در این پژوهش به روش اثبات گرایی نسبی جهت بررسی ویژگی های محیطی و تحلیل معادلات ساختاری می باشد که با پسکاوی نتایج تحقیق های گذشته بر اساس نظریات محققین این حوزه و بررسی میدانی مورد بررسی قرار گرفته است نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که با تعریف مولفه های حسی و بهرگیری از سایر حواس در تعریف فضا و تدوین مولفه های جذابیت می‌توان تعریفی غیر بصری از زیبایی ارائه نمود تا لذت محیطی برای کودکان نابینا نیز به شکلی شایسته شکل گیرد.