مقایسه اثرات تناوب های استراحتی بین ست های فعالیت مقاومتی بر سطح فاکتور رشد شبه انسولین-۱ و میوستاتین مردان بدنساز آماتور
نویسندگان
1 گروه علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران
2 گروه علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران
doi
چکیده
میوستاتین و فاکتور رشد شبه انسولین-۱، پروتئینهای کلیدی در تنظیم، رشد و هیپرتروفی بافت عضلانی هستند. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تناوبهای استراحتی بین ستهای فعالیت مقاومتی بر سطح IGF-1 و میوستاتین مردان بدنساز آماتور بود. 12 مرد جوان بدنساز آماتور با دامنه سنی ۲۰ تا ۳۵ انتخاب شدند. پروتکل تمرین بهصورت کانتربالانس اجرا شد به طوری که در هفته سوم آزمودنیها حرکات فوق را با وهله یک دقیقه استراحت بین ست (RI1) اجرا کردند. در هفته چهارم، آزمودنیها حرکات فوق را با تناوب استراحتی سه دقیقهای (RI3) بین ستها انجام دادند. خونگیری از ورید بازوی آزمودنیها در سه گروه قبل، پس از جلسه تمرین مقاومتی با تناوب استراحتی یک دقیقهای بین ستهاو پس از جلسه تمرین مقاومتی با تناوب استراحتی سه دقیقهای بین ستها انجام شد. از روش آماری تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی جهت تعیین اختلاف بین گروهها در سطح معنیداری 05/0>p استفاده شد. بنابر نتایج آزمون تحلیل واریانس یکطرفه بین سطوح IGF-1 در پیشازمون، پسآزمون اول و دوم تفاوتی معنیدار وجود دارد (036/0=P). در ادامه نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان داد که تفاوت معنیداری بین پیشازمون، پسآزمون اول و دوم وجود ندارد (05/0<P) . همچنین بنابر نتایج آزمون تحلیل واریانس یکطرفه بین سطوح MSTN در پیشازمون، پسآزمون اول و دوم تفاوتی معنیدار وجود دارد (013/0=P). در ادامه نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان داد که تفاوت بین پیش آزمون و پس آزمون اول معنیدار بود (020/0=P)، تفاوت بین پیش آزمون و پس آزمون دوم معنیدار و تفاوت بین پس آزمون اول و پس آزمون دوم معنیدار نبود (05/0<P) . مطابق یافته های پژوهش حاضر، ممکن است بتوان این دامنه استراحتی را نقطه افتراق پروتئینهای فعال شونده در فرآیندهای توسعه قدرت و حجیم سازی در سطح سلولی مطرح کرد.