فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در تقویم باستانی سال مبتنی بر دوازده ماه سی روزه بود و هر یک از سی روز ماه به نام یکی از ایزدان و فرشتگان دین زرتشتی منسوب شده بود. بین ایرانیان برای انجام کارها بایدها و نبایدهایی وجود داشته است و هر روزی برای انجام کاری مطلوب و پسندیده بوده است. در قطعه­ای پهلوی موسوم به مادیان سی روزه ذکر شده است که چه کاری برای کدام روز مناسب و نیک است. پرسش اصلی این تحقیق چنین است که آیا اعتقاد به سعد و نحس بودن کارها با خویشکاری ایزدان ناظر بر روزهای ماه ارتباط داشته است و از آن تاثیر می­پذیرفته­ یا خیر؟ در منظومه­ی فرضیات نامه دستور داراب پالن و قطعه­ای موسوم به حقیقت روزها از آذرباد مهراسپندان هم کارهایی را که باید در هر یک از سی روز ماه انجام شود؛ ذکر شده است. این پژوهش به شیوه مطالعه اسنادی-کتابخانه­ای بایسته­های سی روزه ماه ایرانی را بررسی می­کند . نخست متن پهلوی مادیان سی روزه به فارسی برگردانده می­شود و از جنبه زبانشناسی بررسی می­گردد و با فرضیات نامه و اندرز آذرباد مهراسپندان مطابقت می­­گردد. این تحقیق نشان می­دهد اعتقاد  به سعد و نحس بودن کارها در روزهای ماه بین ایرانیان رایج بوده است و با نام و وظیفه ایزدان حافظ سی روز ماه مرتبط می­باشد.