آسیب شناسی مدارس ایران بر دانش آموزان اتباع افغانستانی براساس تجارب زیسته آنان (مورد مطالعه: مدارس غیر دولتی شهرستان شاهرود)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مطالعات برنامه درسی،دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی،تهران، ایران
2 گروه مطالعات برنامه درسي دانشگاه علامه طباطبايي تهران -ايران
3 دانشیار، گروه مطالعات برنامه درسی، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی،تهران،ایران
4 دانشیار، گروه مطالعات برنامه درسی، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی،تهران،ایران
doi
10.71788/JSRE.2025.1197835چکیده
هدف از پژوهش حاضر آسیب شناسی مدارس ایران بر دانش آموزان اتباع افغانستانی براساس تجارب زیسته این دانش آموزان بود. این پژوهش کیفی با استفاده از روش پدیدارشناسی اجرا شد و به منظور دستیابی به گروه نمونهی پژوهش نیز، با توجه به اهداف این مطالعه، نمونهگیری هدفمند به کار گرفته شد. بدین منظور مشارکت کنندگان در این پژوهش، 15 نفر از دانش آموزان افغانستانی بودند که با آنها مصاحبه انجام شد. روش گردآوری اطلاعات، استفاده از مصاحبه های نیمه ساختارمند بود. که داده های حاصل بر اساس هرمنوتیک مضاعف تحلیل شدند. تحلیل حاصل از مصاحبه ها حاکی از 11 مضمون اصلی شامل: جدایی تربیت از چند فرهنگی، جدایی تربیت از سلامت روان همگانی، جدایی تربیت از رفتارهای اجتماعی، جدایی تربیت از ادیان مختلف، و جدال قانونی، کژتابی اداری-قانونی، ترومای روانشناختی، آسیب تعارض نگهداشت زبان و زبان جدید، آسیب اجتماعی، تبعیض ومشکلات اقتصادی بدست آمد و40 زیر مضمون بدست آمد. به نظر می رسد توجه به یافته های این پژوهش از این جهت که داده ها بلاواسطه و مستقیما از خود دانش آموزان به دست آمده است، می تواند در سیاستگذاری های نهاد آموزش رسمی ایران قابل اتکا باشد. پیشنهاد مهم و مشخص این پژوهش توجه به یافته ها و تصمیم گیری براساس این یافته هاست، تا شاید بتوان در فرایند بهبود امور مربوط به دانش آموزان افغانستانی شاغل به تحصیل در ایران، قدم هایی برداشت.