تحلیل ضرورت افزایش تراکم ساختمانی در شهر خرم‌آباد با تأکید بر پیامدهای کالبدی، اجتماعی و زیست محیطی

نویسندگان
doi
چکیده

خرم‌آباد به دلیل استقرار در دره‌ای محصور و محدودیت توسعه افقی، با چالش‌های بالقوه در پاسخ‌گویی به نیاز مسکن مواجه است. اگرچه شاخص »تراکم خانوار در واحد مسکونی» بر مبنای سرشماری ۱۳۹۵ در مقیاس کلان شهری برابر با ۱.۰۰ گزارش شد و نشان‌دهنده تعادل نسبی میان خانوار و واحد مسکونی است، اما توزیع فضایی این شاخص ناهمگون بوده و در برخی محلات نسبت خانوار به واحد از یک فراتر می‌رود .این امر زمینه‌ساز بروز چند خانواری، فشار بر خدمات شهری و کاهش کیفیت محیط زیست می‌شود. هدف پژوهش ارزیابی ضرورت افزایش تراکم ساختمانی تا افق ۱۴۰۴ و تبیین شرایط اجرای این موضوع می باشد. برای این منظور از سه داد استفاده شده است :1- آمار پروانه‌های ساختمانی مناطق سه‌گانه (۱۳۹۲–۱۴۰۲) 2- شاخص خانوار به واحد مسکونی در سطح محلات3- مدلی سناریویی (۱۳۹۵→۱۴۰۴) با توجه به کوچک‌شدن بعد خانوار، همچنین از ۱۳۰٬۶۸۲ اشتراک رسمی اداره برق برای اعتبارسنجی برآورد تعداد ابنیه استفاده شده است .روش تحقیق توصیفی– تحلیلی است و داده‌ها از منابع رسمی شامل پرونده‌های شهرداری، طرح تفصیلی و سرشماری عمومی استخراج شد. تحلیل‌ها در سه سطح آمار توصیفی، مقایسه بین‌منطقه‌ای و مدلسازی سناریویی انجام گرفت . نتایج نشان می‌دهد که در سناریوی میانه ، کمبود خالص واحد مسکونی تا ۱۴۰۴ پابرجاست، در حالی که در سناریوی کم‌رشد فشار کمتری بر سیستم شهری وارد می‌شود. بنابراین، ضرورت افزایش تراکم در خرم‌آباد وابسته به سناریوی رشد جمعیت است و در صورت تحقق سناریوی میانه یا پررشد، سیاست تراکم‌سازی هدفمند و مشروط به ارتقای زیرساخت‌ها و خدمات عمومی قابل دفاع خواهد بود.