بررسی فراوانی ایزوله های مقاوم به متی سیلین استافیلوکوکوس‌اورئوس و وجود جدایه های مقاوم به ونکومایسین در نمونه های بالینی

نویسندگان

1 استادیار، گروه زیست شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران،ایران

2 کارشناسی ارشد، گروه زیست شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، تهران، ایران

doi
10.71631/zisti.2023.1183120
چکیده

مقدمه: استافيلوكوكوس اورئوس یکی از شايع ترين و مهمترين عوامل بیماریزای بيمارستاني است و به علت افزايش مقاومت آنها در برابر آنتی بیوتیک ها، به عنوان يكي از مهمترين مشكلات بهداشتي در سراسر جهان تبديل شده اند. هدف: هدف از این مطالعه بررسی فراوانی این باکتری در بخش های مختلف بیمارستانی و فراوانی جدایه های مقاوم به متی سیلین استافیلوکوکوس اورئوس (MRSA) و احتمال جداسازی ایزوله های مقاوم به ونکومایسین در نمونه های بالینی می باشد . مواد و روش‌ها: ۱۳۸ نمونه بالینی از بخشهای مختلف شش بیمارستان در تهران جدا شده و با انجام تست های بیوشیمیایی به عنوان استافیلوکوکوس اورئوس شناسایی شدند. تست حساسیت آنتی بیوتیکی با استفاده از روش انتشار دیسک با استفاده از سیزده آنتی بیوتیک انجام شد. فراوانی ژن های mecA و vanA در ایزوله های مقاوم با روش PCR تعیین گردید. نتایج: بیشتر نمونه های بالینی از بخش ICU جدا شدند و بویژه مربوط به عفونت های ادراری در زنان و سپس شستشوی برونش در مردان بودند. بیشتر جدایه ها مربوط به گروه سنی ۳۰ تا ۵۰ سال بودند. بالاترین و کمترین میزان مقاومت به ترتیب در برابر آنتی بیوتیک های پنی سیلین (۱ ٪ /۹۹) و سینرسید(۰ ٪ ) گزارش شد. اگرچه ۸۷ جدایه ( ٪ ۶۲/۹) حاوی ژن mecA بوده و به عنوان باکتری های MRSA شناخته شدند، اما هیچ یک از آنها حاوی ژن vanA نبودند . نتيجه گيري: ایجاد مقاومت آنتی بیوتیکی در عفونت های بيمارستاني يكي از مهمترين چالش ها در درمان است، پایش دقیق و مداوم ژن های مقاومت بسیار حائز اهمیت است .