ارزیابی شاخص های کیفیت زندگی شهری با استفاده از تکنیک تاپسیس فازی (مطالعه موردی: شهر گچساران)
نویسندگان
doi
چکیده
کيفيت زندگي، مفهومي است که در سال هاي اخير، به واسطة نقشي که در سلامت روان افراد دارد، اهميت بسزايي يافته است. پيامدهاي عدم توجه به کيفيت زندگي در نواحي روستايي مي تواند فقر گسترده، نابرابري فزاينده، رشد سريع جمعيت، بيکاري، مهاجرت، حاشيه نشيني شهري و غيره باشد با توجه به آنچه گفته شد، هدف اصلي اين تحقيق تعيين شاخصها، ارزيابي و سنجش کيفيت زندگي ذهني در نواحی شهری شهر گچساران می باشد.. اين مطالعه از نوع «توصيفي- تحليلي» است که داده هاي مورد نياز آن از طريق تکميل پرسشنامة توسعه يافتة کيفيت زندگي سازمان جهاني بهداشت (WHOQOL-BREF)، توسط ساکنين نواحي شهری و از طريق مطالعات پيمايشي به دست آمده است. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران و با در نظر گرفتن حداکثر ناهمگني (5/0=q=p)، 385 نفر برآورد شده که اعضاي آن به صورت نمونه گيري سهميه بندي از ساکنان هفت ناحیۀ شهری شهر گچساران از طريق نمونه گيري احتمالي ساده انتخاب شدند. تحليل داده ها با استفاده از به کارگيري روش تشابه به حل ايده آل فازي صورت پذيرفته است و به منظور تشخيص گروه هاي همگن به لحاظ تعيين سطح رضايت در ناحیۀ شهری شهر گچساران ، از روش تحليل خوشه اي بهره برده شده است. نتايج نشان مي دهد که ناحیۀ پنج در تمامي سنجه هاي کيفيت زندگي نسبت به نواحی دیگر شهر حالت بهتري را دارا مي باشد. به صورت کلي در بين نواحی مورد مطالعه از نظر شاخص هاي ترکيبي کيفيت زندگي تفاوت زيادي وجود ندارد. هرچند که در ارتباط با سنجه هاي مختلف سلامتِ محيط، سلامت اجتماعي، اقتصادي، رواني و جسميِ افراد، تفاوت هايي در سطح رضايتشان ديده مي شود.