بررسی تأثیر جهشهای میتوکندریایی بر میزان مقاومت به شیمیدرمانی در سرطان دهانه رحم
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، گروه زیست شناسی، واحد ورامین ،دانشگاه آزاد اسلامی ، پیشوا، تهران، ایران.
2 کارشناسی ارشد، واحد تهران شرق ،دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران.
3 دامپزشک، گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4 استادیار گروه زیست شناسی، واحد بروجرد ،دانشگاه آزاد اسلامی ، بروجرد، ایران
doi
https://doi.org/10.71631/zisti.2024.1202199چکیده
مقدمه : سرطان دهانه رحم یکی از شایعترین بدخیمیهای زنان است که شیمیدرمانی به عنوان یکی از روشهای اصلی درمان آن به کار میرود. با اینحال، بروز مقاومت دارویی در برخی بیماران، اثربخشی درمان را کاهش میدهد. مطالعات نشان دادهاند که جهشهای DNA میتوکندریایی میتوانند در تنظیم متابولیسم انرژی و پاسخهای سلولی به استرس نقش داشته باشند. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر جهشهای A1555G، A3243G و A7445G در DNA میتوکندریایی بر میزان مقاومت به شیمیدرمانی در بیماران مبتلا به سرطان دهانه رحم انجام شد. مواد و روشها : این مطالعه بر روی 100 بیمار مبتلا به سرطان دهانه رحم که تحت درمان با داروهای شیمیدرمانی قرار گرفتند و 100 فرد سالم بهعنوان گروه کنترل انجام شد. استخراج DNA به روش فنل-کلروفرم انجام شد و جهشهای موردنظر با روش PCR-RFLP بررسی و با توالییابی تأیید شدند. ارتباط جهشها با میزان پاسخ به درمان از طریق آزمونهای آماری ارزیابی شد. یافتهها: نتایج نشان داد که جهش A3243G بهطور معناداری با افزایش مقاومت به شیمیدرمانی مرتبط است ( P<0.05 ) درحالیکه جهشهای A1555G و A7445G ارتباط معناداری با مقاومت دارویی نشان ندادند( P>0.05 ). نتیجهگیری : یافتههای این مطالعه نشان میدهد که جهش A3243G میتواند بهعنوان یک نشانگر بالقوه برای پیشبینی مقاومت به شیمیدرمانی در بیماران مبتلا به سرطان دهانه رحم در نظر گرفته شود. درک بهتر مکانیسمهای دخیل در این فرایند میتواند به توسعه راهکارهای درمانی شخصیسازیشده و افزایش کارایی درمانهای ضدسرطانی کمک کند.