اثر سایتوتوکسیک نانوذره اکسید آهن مگنتیک کنژوگه با تیمول روی رده سلولی سرطان کبد و ارزیابی بیان ژن کاسپاز 8

نویسندگان

1 دانشیار ، گروه زیست شناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران

2 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه زیست‌شناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز ، ایران

doi
https://doi.org/10.71631/zisti.2024.1210174
چکیده

مقدمه: استفاده از نانوذرات مغناطیسی برای دارورسانی مؤثر به بافت‌های سرطانی مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه با هدف تعیین اثرات ضدسرطانی نانوذرات اکسید آهن مگنتیک عامل دار شده با گلوکز و کنژوگه با تیمول (Fe 3 O 4 @Glu-Thymol NPs) بر سلول‌های رده سرطان کبد انجام شد. مواد و روش‌ها: آزمایش‌های فیزیکوشیمیایی شامل FT-IR، XRD، EDS، تصویربرداری میکروسکوپ الکترونی، DLS، و پتانسیل زتا به منظور تعیین گروه‌های عاملی، ساختار کریستالی، شکل، اندازه، و بار سطحی نانوذرات انجام شد. اثرات سیتوتوکسیک نانوذرات بر سلول‌های رده سرطان کبد (HepG2) و رده نرمال (HDF) با آزمایش MTT بررسی شد. آزمایش فلوسایتومتری به منظور تعیین درصد سلول‌های آپوپتوزی و real-time PCR برای تعیین میزان بیان ژن کاسپاز-8 استفاده شد. یافته‌ها: نانوذرات Fe 3 O 4 @Glu-Thymol  دارای شکل کروی، ابعاد کمتر از 60 نانومتر، بار سطحی 5/13- میلی ولت و قطر هیدرودینامیک 515 نانومتر بودند. این نانوذرات دارای سمیت وابسته به غلظت برای سلول‌های سرطان کبد بودند و غلظت نیمه مهاری آنان در سلول‌های سرطانی و نرمال به ترتیب 5/67  و 175 میکروگرم/میلی‌لیتر بود. آزمایش فلوسایتومتری نشان داد که نانوذرات Fe 3 O 4 @Glu-Thymol سبب افزایش معنادار در میزان آپوپتوز سلولی اولیه و تأخیری شدند و بیان ژن کاسپاز-8 در سلول‌های تیمار شده به میزان 45/2 (p<0.001) برابر افزایش یافت. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان دهنده اثرات مهاری مؤثر نانوذرات Fe 3 O 4 @Glu-Thymol  بر سلول‌های رده سرطان کبد بوده که می‌تواند در توسعه نانو داروهای مغناطیسی مؤثر به منظور دارورسانی هدفمند به بافت‌های سرطانی کبد کمک‌کننده باشد.