پپتیدهای ضد میکروبی : امیدی تازه در مقابله با گونه های استافیلوکوکوس مقاوم به آنتی بیوتیک های رایج

نویسندگان

1 گروه میکروبیولوژی، واحد شهرقدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
https://doi.org/10.71631/ZISTI.2024.1207280
چکیده

گونه‌هایی از استافیلوکوکوس مانند استافیلوکوکوس اورئوس ، استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس و استافیلوکوکوس ساپروفیتیکوس از اهمیت بالینی قابل توجهی برای انسان برخوردارند. ایزوله‌های استافیلوکوکوس اورئوس عموماً در برابر بتالاکتام‌های معمولی مقاومت نشان می‌دهند و بسیاری از آنها در برابر پنی‌سیلین‌های مقاوم به بتالاکتاماز نیز مقاومت ایجاد کرده‌اند. علاوه بر این، این سویه‌ها اغلب حامل ژن‌های مقاومتی هستند که ایمنی را در برابر آنتی‌بیوتیک‌های MLS  که شامل ماکرولیدها، لینکوزامیدها و استرپتوگرامین‌ها هستند، ایجاد می‌کنند. در دهه 1950، سویه‌های استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به آمینوگلیکوزیدها شروع به ظهور کردند. اخیراً، مقاومت به کینولون‌ها در بین سویه‌های مقاوم به متی‌سیلین از طریق جهش‌های کروموزومی به سرعت افزایش یافته است. پپتیدهای ضدمیکروبی  (AMPs) مورد بررسی در این مطالعه از جمله پپتید  β دفنسین-1 انسانی ، β دفنسین-3 انسانی، استافیلوکوکسین، لوگدونین، WR12 ، D-IK8 و Tet21 به عنوان یک کلاس جدید امیدوارکننده از آنتی‌بیوتیک‌ها شناخته می‌شوند که در درجه اول به غشای سلولی باکتری آسیب می زنند. مطالعه در مورد AMPها به دلیل نیاز مبرم به عوامل ضدمیکروبی جدید انجام می‌شود. با توجه به مکانیسم عمل آنها که غشای سلولی را هدف قرار می‌دهند، AMPها نویدبخش کاربردهای درمانی هستند. برخی از AMPهای طبیعی نیز ممکن است در برابر این عوامل بیماری‌زا اثربخشی نشان دهند و می‌توانند به طور بالقوه به صورت هم‌افزایی با آنتی‌بیوتیک‌های سنتی مورد استفاده قرار گیرند