کاربرد GIS و سنجش از دور در تعیین قابلیت پایداری و کاربری سطوح حساس از نظر محیطی EFAS
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور فردوس
doi
چکیده
اطلاعات فضایی زمانی دقیق، قابل اعتماد و جامع در مورد کاربری زمین در شهرها نیز جزءپیش شرط های لازم برای مدیریت پایدار زمین به حساب می آید. سنجش از دور، راه حل های کم هزینه و مؤثری را برای اطلاعات مورد نیاز برنامه ریزان شهری در سطوح خرد و کلان جهت تجزیه و تحلیل برنامه ریزی کاربری زمین که نهایتاً به مدیریت بهینه محیط شهری منجر می شود، ارائه می دهد. مدیریت بهتر و استفاده منطقی تر از زمین، نیازمند آگاهی دقیق و به موقع از تغییرات در ابعاد، ماهیت و توازن فضایی بین بهره برداری و باز تولید منابع می باشد. GIS برای یکپارچه کردن مجموعه های اطلاعاتی مختلف جهت رسیدن به ترکیب یکنواخت واحدهای توسعه زمین، بهترین گزینه را معرفی می کند. با به دست آوردن این واحدها، این واحدها، شناسایی سطوح مشکل دار پیشنهاد اقدامات حفاظتی امکان پذیر می گردد. در برنامه ریزی توسعه شهری/ منطقه ای، شناسایی انواع سطوح بحرانی از نظر اکولوژیکی و جهت گیری آن برای رشد آینده و ایجاد تعادل در کاربری زمین اهمیت فراوانی دارد. این نوع برنامه ریزی برای بهبود حفاظت محیطی مناطق خاص و سایر اشکال حساس کاربری زمین مفید خواهد بود. بنابراین، آخرین اطلاعات کسب شده از طریق سنجش از دور در ارتباط سطوح حساس از نظر محیطی (EFA) بسیار ارزشمند می باشد. بردن شکل، این اطلاعات برای نهادهای مختلف، همچون آنانی که با احیای زمین، حفاظت خاک و جنگلداری سروکار دارند و همچنین برنامه ریزی در این مورد، انتخای نواحی اولویت دار، تخصیص وجوه و اجرای روشهای احیا براساس مبانی علمی مناسب بسیار مفید خواهد بود.
