فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

تریاژ به ارزیابی و دسته­بندی سریع بیماران ارجاعی به بخش اورژانس مراکز درمانی دامپزشکی بر اساس شدت بیماری گفته می­شود. هدف از تریاژ، اولویت بندی بیماران بر اساس شدت علائم بیماری، جلوگیری از اتلاف وقت و انجام مداخلات درمانی لازم در بیماران بدحال است تا بتوان بیماران بیش­تری را از مرگ حتمی نجات داد. سایر بیماران که در شرایط بحرانی نیستند و علائم حیاتی آنها پایدار است، در اولویت­های بعدی قرار می­گیرند. در بخش اورژانس، تکنسین، پرستار یا دامپزشک اورژانس پس از اخذ تاریخچه از صاحب حیوان، بیمار را معاینه نموده و در صورتیکه بیمار نیازمند عملیات احیای قلبی-ریوی باشد پس از درخواست کمک از سایر پرسنل درمانی، عملیات احیاء را آغاز نماید. بیمارانی که دچار ناهنجاری در سیستم قلبی-تنفسی، عصبی و کلیوی هستند ابتدا علائم حیاتی آنها به دقت ارزیابی و ثبت شود. پس از آن دامپزشک بخش اورژانس می­بایست اقدامات لازم جهت پایداری علائم حیاتی بیمار انجام دهد. اتاق تریاژ باید مجهز به تجهیزات لازم از جمله کپسول اکسیژن، وسایل مورد نیاز جهت سوندگذاری وریدی یا استخوانی، مایعات وریدی، الکتروکاردیوگرافی، دستگاه اندازه­گیری فشار خون و ترالی احیاء باشد. در ترالی احیاء باید تمام وسایل لازم جهت انجام عملیات احیای قلبی-ریوی شامل لوله نایی در اندازه­های مختلف، لارینگوسکوپ، دفیبریلاتور و داروهای اورژانس موجود باشد. همچنین لوله مناسب جهت اخذ نمونه خون جهت اندازه­گیری هماتوکریت، پروتئین تام، گلوکز، ازت اوره خون، آنالیز گاز­های خون شریانی و لاکتات سرم در دسترس باشد. باید به این نکته توجه داشت ابتدا باید وضعیت علائم حیاتی را تثبیت نموده تا بیمار از شرایط بحرانی خارج شود، سپس  بیمار جهت ارزیابی دقیق­تر (ارزیابی ثانویه) به بخش­های تشخیصی یا مداخله جراحی ارجاع داده شود. به عبارت دیگر ارزیابی ثانویه باید پس از ارزیابی اولیه و تثبیت علائم حیاتی بیمار صورت گیرد.