بررسی تاثیر دارو های بیهوشی پیش از جراحی با کتامین، زایلازین و همزمان کتامین زایلازین بر بیان ژن های گیرنده آنژیوتانسین2 در بافت قلب کبوتر

نویسندگان

1 گروه دامپزشکی، دانشکده کشاورزی و دامپزشکی ، واحد شوشتر، دانشگاه آزاد اسلامی، شوشتر، ایران

2 دانش آموخته دکترای حرفه‌ای دامپزشکی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شوشتر، شوشتر، ایران

3 گروه دامپزشکی، دانشکده کشاورزی و دامپزشکی ، واحد شوشتر، دانشگاه آزاد اسلامی، شوشتر ایران

4 دانشجوی دکترای حرفه‌ای دامپزشکی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شوشتر، شوشتر، ایران

doi
چکیده

سیستم رنین-آنژیوتانسین-آلدسترون (RAAS) نقش کلیدی در تنظیم فشار خون و تعادل الکترولیت‌ها ایفا می‌کند. اختلال در عملکرد این سیستم طی فرآیند بیهوشی می‌تواند به بی‌ثباتی فشار خون منجر شده و اثربخشی و ایمنی پروتکل‌های بیهوشی را تحت تأثیر قرار دهد. از آنجا که ترکیب کتامین و زایلازین به‌عنوان یک روش رایج در بیهوشی کاربرد گسترده‌ای دارد، ارزیابی دقیق اثرات آن بر سیستم RAAS  و شاخص‌های وابسته به آن، از جمله میزان بیان ژن AGTR1  در بافت قلب، ضروری به نظر می‌رسد. این پژوهش به بررسی تأثیر ترکیب کتامین و زایلازین بر بیان ژن AGTR1 در بافت قلب کبوتر پرداخته است. هدف اصلی این مطالعه، تحلیل چگونگی تأثیر این ترکیب دارویی بر سیستم رنین-آنژیوتانسین-آلدسترون (RAAS) و نوسانات فشار خون در هنگام بیهوشی و بهبود پروتکل‌های بیهوشی برای کاهش ناپایداری‌های فشار خون است. بیست طوق کبوتر سالم و بالغ نژاد خانگی(نر و ماده) با وزن میانگین 150 الی 300 گرم و سن 1 تا 3 سال تهیه شد. پرندگان به طور تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند. دوز های مختلف کتامین و زایلازین به صورت عضلانی در سمت چپ عضله سینه تزریق شد.بر اساس نتایج به دست آمده، ترکیب کتامین-زایلازین تغییرات معنی داری بر میزان بیان ژن AGTR1 ایجاد نکرد. در نتیجه ترکیب کتامین-زایلازین می‌تواند به عنوان یک روش مؤثر برای بیهوشی در پرندگان پیشنهاد شود. این نتایج، درک بهتری از تأثیرات این داروها بر سیستم RAAS ارائه کرده و راه را برای بهبود پروتکل‌های بیهوشی در دامپزشکی هموار می‌کند.