بررسی برخی پارامترهای فیزیکی، سلولی و بیوشیمیایی مایع پریکارد در گاومیش رودخانهای خوزستان (Bubalus bubalis)
نویسندگان
1 استاد گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
2 استاد گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
3 دانشآموخته دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
4 استاد گروه بهداشت مواد غذایی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
doi
10.30495/jvcp.2022.1872821.1356چکیده
ارزیابی دستگاه قلبی- عروقی، یکی از مراحل با اهمیت در معاینه دامها و روشی جهت تعیین سلامت این دستگاه میباشد در این بین، بررسی مایع پریکارد میتواند تا حد زیادی به ارزیابی سلامت قلب کمک نماید. بدین منظور از خون و مایع پریکارد تعداد 60 رأس گاومیش به ظاهر سالم کشتارشده در کشتارگاه اهواز، نمونه گیری صورت گرفت. نمونههای مایع پریکارد از نظر رنگ، شفافیت، وجود یا عدم وجود لخته و همچنین حجم، وزن مخصوص، شمارش سلولی و نیز غلظت فیبرینوژن، پروتئین و گلوکز مورد بررسی قرار گرفتند. در تمامی نمونه ها، مایع پریکارد رنگ کهربایی داشته و نیمه شفاف بود و در صورت جمعآوری در لولههای فاقد ماده ضدانعقاد، به سرعت منعقد میگشت. متوسط و خطای استاندارد حجم مایع پریکارد 8/17±4/37 میلیلیتر، وزن مخصوص آن 0004/±1021، تعداد گلبولهای قرمز و سفید مایع مذکور به ترتیب 3000±9000 و160±3300 سلول در میکرولیتر و نیز غلظت فیبرینوژن و پروتئین تام آن به ترتیب 2/4±9/146 و 07/0±05/2 گرم در دسی لیتر و مقدار گلوکز آن هم 5/9±3/100 میکروگرم در دسی لیتر تعیین گردید. فراوانی نوتروفیلها، لنفوسیتها، مونوسیتها و ائوزینوفیلهای مایع پریکارد نیز به ترتیب 6/1±2/52، 7/1±1/46، 2/0±3/1 و 2/0±8/0 درصد بود. به نظر میرسد که مایع پریکارد گاومیش رودخانهای خوزستان، ویژگیهایی شبیه به مایع صفاقی گاو را داشته و همچنین شباهت برخی مشخصات آن به ترانسودای اصلاح شده، قابل توجه می باشد که بایستی در تحلیل نتایج پاراسنتز مایع پریکارد گاومیشهای مشکوک به بیماریهای قلبی بهویژه بیماریهای پریکارد مدنظر قرارگیرد.