مطالعه اکوکاردیوگرافی و رادیوگرافی کاردیومیوپاتی اتساعی قلب چپ در سگ‌های نژاد کوچک

نویسندگان

1 دکترای تخصصی رادیولوژی دامپزشکی، دانشکده تخصصی دامپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.

2 دکترای عمومی دامپزشکی، دانشکده دامپزشکی تهران، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

3 استادیار گروه علوم آزمایشگاهی و درمانگاهی دانشکده پیرادامپزشکی دانشگاه ایلام، ایلام، ایران.

4 استادیار گروه علوم درمانگاهی دانشکده تخصصی دامپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.

doi
10.30495/jvcp.2023.1982423.1400
چکیده

کاردیومیوپاتی اتساعی (Dilated Cardiomyopathy; DCM) یکی از شایع‌ترین بیماری‌های قلبی سگ‌ها است. این بیماری چنانچه به موقع شناسایی و درمان نشود ممکن است موجب مرگ حیوان مبتلا شود، به همین سبب تشخیص به موقع آن از اهمیت بالایی برخوردار است. مطالعه حاضر از آن جهت انجام شد که شاخص‌های اکوکاردیوگرافی و رادیوگرافی سگ‌های مبتلا به DCM را به تفکیک جنس، وضعیت عقیمی، نژاد، سن و وزن، بررسی و شناسایی نماید. بدین منظور با استفاده از اکوکاردیوگرافی و رادیوگرافی به ترتیب پارامترهای مختلف بطن چپ و مقیاس مهره ای قلب (Vertebral Heart Score; VHS) سگ‌های مبتلا به DCM اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که بیشترین میزان شیوع مربوط به سگ‌های نر، عقیم نشده، نژاد تریر، گروه سنی 9-6 سال و در ردهء وزنی 10-5 کیلوگرم بود. یافته‌های اکوکاردیوگرافی هم نشان داد که بین پارامترهای IVSs (Intraventricular Septum at end Systole) و LVDs (Left Ventricular Internal Diameter at end Systole) در سگ های مبتلا به DCM ماده و نر، EF (Ejection Fraction) و FS (Fractional Shortening) وضعیت عقیمی مختلف، LVD (Left Ventricular Internal Diameter) و RVD (Right Ventricular Internal Diameter) نژادهای مختلف، تمامی پارمترهای اندازه گیری شده در وزن های مختلف و EF، LVDd (Left Ventricular Internal Diameter at end Diastole) و LVDs در سنین مختلف، تفاوت آماری معنی داری وجود دارد (05/0=p). همچنین میانگین VHS سگ‌های مبتلا به DCM دارای نژاد، سن، وضعیت عقیمی و وزن‌های مختلف، به صورت معنی داری متفاوت از همدیگر بود (04/0 =p، 04/0=p و 01/0=p)، اما مشخص شد که جنسیت تاثیری در تغییر VHS ندارد. به نظر می رسد که شناخت جمعیت مبتلا به بیماری DCM براساس یافته‌های تصویربرداری تشخیصی مربوط به آن، می‌تواند به تشخیص زودهنگام این بیماری کمک نماید. از آن گذشته، یافته‌های پژوهش حاضر می‌تواند در بررسی سگ‌های مبتلا به DCM به عنوانی مرجعی معتبر در نظر گرفته شود.