سیمای وفاق اجتماعی در اندیشه‌ علوی(مورد مطالعه: نهج البلاغه

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری رشته رفاه اجتماعی ،دانشگاه علامه طباطبایی، تهران ، ایران: نویسنده مسئول ataherinia57@gmail.com

2 دکتری زبان وادبیات عربی؛ مدرس مدعو گروه ادبیات عرب ، دانشگاه شهرکرد ، شهر کرد ، چهار محال بختیاری، ایران.

3 دانشجوی دکتری بررسی مسائل اجتماعی دانشگاه مازندران، مازندران، ایران.

doi
چکیده

چکیده وفاق اجتماعی از حیاتی ترین اصول زیست جمعی می باشد که افراد یک جامعه را با افکار و عقائد متفاوت بر سر مجموعه ای از ارزش های مشترک منسجم می سازد. سفارش به اجتماع و دوری از اختلاف از مهم ترین اموری است که امام علی(ع) در سخنان گهربار خویش در نهج البلاغه بدان پرداخته اند. امام همام ریشه بسیاری از مشکلات جوامع ‎‎ بشری را، از هم گسیختگی اجتماع دانسته اند. تحلیل محتوای نهج البلاغه نشان می دهد که ایشان جهت مبارزه با این‎ معضل اجتماعی‎، شیوه‎های استواری را به همراه دارد که عمل به این شیوه‎ها و دستورات‎، باعث استحکام ساختار نظام اجتماعی می باشد. یافته ها نشان می دهد که در نگاه حضرت علی(ع)؛ وفاق اجتماعی یک هدیه الهی است و شکل گیری آن ریشه در الفت قلب ها دارد و بر مبنای اندیشه ی واحد(دین)؛ میثاق واحد(قرآن)؛ حاکم اسلامی(پیامبران، امامان، حاکمان)؛ اعتماد سازی مسؤولین؛ افزایش آگاهی و دوری از تفرقه استوار است.

کلیدواژه‌ها