بررسی عملکرد، وضعیت آنتی¬اکسیدانی، مورفولوژی و میکروبیولوژی ایلئوم و محتوای عناصر در کبد جوجه¬هاي گوشتی تغذیه شده با فرم¬ آلی عناصر روی، مس، منگنز و آهن

نویسندگان

1 استاد گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.

2 دانشیار گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.

3 دانشیار گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.

4 دانش‌آموخته دکترای تغذیه دام و طیور، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.

5 استاد گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.

doi
10.71499/jvcp.2025.3041406
چکیده

ترکیب جیره و به ویژه عناصرکم مصرف در خوراک، جهت افزایش بازده اقتصادی و سلامت طیور اهمیت ویژه­ای پیدا کرده است. عناصر کم مصرف در جیره می­توانند بر مصرف ­خوراک، عملکرد رشد و وضعیت سلامتی در پرندگان از طریق تنظیم فعالیت­های آنزیمی، واکنش­های اکسیداسیون-احیاء و سایر عملکردهای بیوشیمیایی تأثیر بگذارند برای انجام این آزمایش از 360 قطعه جوجة گوشتی نر یک روزه سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با 6 تیمار و 6 تکرار از سن 1 تا 42 روزگی استفاده گردید. تیمارهای آزمایشی شامل 1. شاهد (جیره پایه)، 2. جیره شاهد به همراه 5 میلی ­ گرم مس-متیونین، 20 میلی ­ گرم­ منگنز-متیونین و 5 میلی‌گرم آهن-متیونین (CuMnFe) ، 3. جیره شاهد به همراه 40 میلی ­ گرم روی-متیونین، 20 میلی ­ گرم منگنز-متیونین، 5 میلی ­ گرم آهن-متیونین (ZnMnFe )، 4. جیره شاهد به همراه 40 میلی ­ گرم روی-متیونین، 5 میلی ­ گرم مس-متیونین، 5 میلی ­ گرم آهن-متیونین (ZnCuFe) ، 5. جیره­ شاهد به­ همراه 40 میلی ­ گرم روی-متیونین، 5 میلی ­ گرم مس-متیونین، 20 میلی ­ گرم منگنز-متیونین (ZnCuMn) ، و 6. جیره شاهد به همراه 40 میلی ­ گرم روی-متیونین، 5 میلی ­ گرم مس-متیونین،20 میلی ­ گرم منگنز-متیونین، 5 میلی ­ گرم ­ آهن-متیونین (ZnCuMnFe) بودند. نتایج نشان داد که غلظت عناصر روی، مس و منگنز در کبد، پرندگان دریافت­کننده تیمارهای ZnCuFe، CuMnFe، ZnCuMn و ZnCuMnFe نسبت به پرندگان تیمار شاهد افزایش معنی­داری داشت. مصرف خوراک و افزایش وزن پرندگان تیمار ZnMnFe و ضریب تبدیل خوراک پرندگان تیمار CuMnFe نسبت به پرندگان بقیه تیمارها و تیمار شاهد وضعیت بهتر بود. در کل از لحاظ آماری به غیر از مقدار عناصر روی، مس و منگنز در کبد، هیچ یک از تیمارها تاثیر معنی­داری بر عملکرد، خصوصیات لاشه، مورفولوژی و میکروبیولوژی روده و ظرفیت آنتی اکسیدانی ایجاد نکردند.