بررسی تأثیر عوامل اجتماعی بر توسعه پایدار روستایی در شهرستان خلخال
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تخصصی، گروه علوم اجتماعی، واحد خلخال، دانشگاه آزاد اسلامی، خلخال، ایران
2 دانشیار جامعه شناسی توسعه، مؤسسه تحقیقات جمعیت کشور، تهران، ایران.
3 استادیار جمعیت شناسی، مؤسسه تحقیقات جمعیت کشور، تهران، ایران
doi
10.71854/soc-2026.1217229چکیده
هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی نقش عوامل اجتماعی در شکلگیری مسائل توسعه پایدار روستایی در شهرستان خلخال است. این مطالعه با اتکا بر نظریه نهادگرایی وبلن، اخلاق کار وبر و نظریه بومشناختی پارک طراحی شد و به شیوه پیمایشی به اجرا درآمد. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه محققساخته بود که پس از تأیید روایی و پایایی، در میان جامعه آماری شامل کلیه روستاهای شهرستان خلخال توزیع گردید. بر اساس فرمول کوکران، حجم نمونه ۳۷۰ نفر برآورد شد و دادههای گردآوریشده با روشهای آماری توصیفی و تحلیل کوواریانس تحلیل گردید. نتایج پژوهش نشان داد سه عامل اجتماعی شهرگرایی، مهاجرت و بیتوجهی به قابلیتهای روستا به طور معناداری بر ابعاد مختلف توسعه پایدار روستایی شامل ابعاد اقتصادی، اجتماعی، زیستمحیطی، فیزیکی و نهادی تأثیر دارند. یافتهها نشان دادند که شهرگرایی با سهم ۴۶ درصدی بیشترین نقش را در تبیین مسائل توسعه پایدار داشته و پیامدهایی نظیر فردگرایی، مصرفگرایی و کاهش همبستگی اجتماعی را در پی دارد. همچنین مهاجرت، بهویژه در میان جوانان، بیشترین اثر را بر مسائل اجتماعی چون اعتیاد، طلاق و نابرابری برجای گذاشته است. علاوه بر این، بیتوجهی به قابلیتها و ظرفیتهای انسانی در مقایسه با زیرساختها اثرات منفیتری بر روند توسعه پایدار دارد. در مجموع، یافتهها بیانگر ضرورت توجه همزمان به ابعاد نهادی، اجتماعی و اقتصادی و تقویت مشارکت فعال روستاییان در مسیر توسعه پایدار است.