رعایتِ موافقتنامه‌های چندجانبه زیست محیطی توسط دولت ها و نقش تبادل اطلاعات در آن

نویسندگان

1 کارشناس ارشد حقوق محیط زیست

2 دانشیار دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی

doi
10.22054/qjpl.2018.14509.1345
چکیده

هدف موافقتنامه‌های چندجانبه زیست‌محیطی، «رعایت»[1] این موافقتنامه‌ها توسط دولت­های عضو است. به این منظور مجموعه‌ای از اقدامات و کنش‌ها به کارگرفته می‌شود که عمدتاً «عملی‌سازی»[2] و «اجرا»[3] نام داشته و به ترتیب ناظر بر کنش­های «پیشینی» و «پسینی» است. این کنش­ها موجب می­شود اعضا در وهله نخست در وضعیت «عدم رعایت» قرار نگیرند و در صورت نقض تعهدات زیست‌محیطی، وادار به «رعایتِ» تعهدات خود شده و در وضعیت «رعایت» قرار گیرند. اطلاعات و تبادل آن از لوازم «عملی‌سازی» و «اجرا»ی تعهدات زیست‌محیطی است. «روال‌های عدم رعایت»، «ظرفیت‌سازی»، «فهرست ثبت انتشار و انتقال آلودگی»[4] و نیز «دستورالعمل کنترل جامع پیشگیری از آلودگی»[5] همگی نمونه‌هایی از «عملی‌سازی» و کنش‌های «پیشینی» هستند که تبادل اطلاعات در آنها نقش مهمی دارد. همچنین تبادل اطلاعات کمک می‌کند ناقضان تعهدات زیست‌محیطی شناسایی شوند و بتوان با طرح دعوی علیه آنان، این تعهدات را به مثابه رویکردی پسینی به «اجرا» درآورد.