بنیادهای مشروعیت در آرای متفکران اسلامی؛ با تاکید بر آرای آیت الله مصباح یزدی و عبدالکریم سروش
نویسندگان
1 علوم سیاسی- واحدتاکستان. دانشگاه ازاد اسلامی. تاکستان. ایران
2 هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی تاکستان
3 علوم سیاسی- واحدتاکستان. دانشگاه ازاد اسلامی. تاکستان. ایران
4 عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
doi
چکیده
علیرغم فقدان جایگزینهای قابل قبول برای دموکراسی لیبرال، عصر جهانی شدن چالشهای جدی را برای مشروعیت دموکراتیک دولت-ملت به همراه داشته است. چالش های متعددی آینده مشروعیت همچون چالش ادغام و تجزیه؛ چالش اقتصادی و مالی؛ چالش ژئوپلیتیکی؛ چالش هنجاری؛ چالش فناوری؛ چالش جهانی شدن؛ چالش بحران دموکراسی و چالش حکومتداری شناخته می شوند. سوال و محور اصلی این پژوهش مختصات مشروعیت در اندیشه سیاسی آیت الله مصباح یزدی و عبدالکریم سروش است. با بهره گیری از روش تحلیلی می توان گفت که این دو متفکر تاثیرگذار متاخر ایران از روش هستی شناختی و روش شناختی در چارچوب منظومه معرفتی اسلام قابل تبیین هستند. اسلام سیاسی، شریعت و اصول فقه را به عنوان مبانی حکومت اسلامی به رسمیت میشناسد. برخی معتقدند که حکومت اسلامی در یک حکومت غیرمردمی و غیردموکراتیک که در آن حقوق حاکم، بخش عمدهای از مردم - از جمله حقوق تعیین نوع حکومت و حاکمان را تشکیل میدهد، نادیده گرفته میشود و حکومت دینی فاقد مشروعیت عقلانی، انتخابی و مقبولیتی مردمی است. .مصباح یزدی و سروش در چارچوب ابعاد بنیادین مشروعیت همچون معنا و اصول مشروعیت، جایگاه مردم، رابطه با دموکراسی، آزادی های سیاسی-اجتماعی، سکولاریسم، عدالت و هدف تضادهای ساختاری دارند اما درباره وجوه عینی مشروعیت، کارامدی، رابطه مشروعیت و تداوم نظام سیاسی قرابت های فکری دارند.