بنیادهای مشروعیت در آرای متفکران اسلامی؛ با تاکید بر آرای آیت الله مصباح یزدی و عبدالکریم سروش

نویسندگان

1 علوم سیاسی- واحدتاکستان. دانشگاه ازاد اسلامی. تاکستان. ایران

2 هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی تاکستان

3 علوم سیاسی- واحدتاکستان. دانشگاه ازاد اسلامی. تاکستان. ایران

4 عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی

doi
چکیده

علیرغم فقدان جایگزین‌های قابل قبول برای دموکراسی لیبرال، عصر جهانی شدن چالش‌های جدی را برای مشروعیت دموکراتیک دولت-ملت به همراه داشته است.    چالش  های  متعددی آینده مشروعیت همچون  چالش ادغام و تجزیه؛ چالش اقتصادی و مالی؛ چالش ژئوپلیتیکی؛ چالش هنجاری؛ چالش فناوری؛ چالش جهانی شدن؛ چالش بحران دموکراسی  و چالش حکومتداری  شناخته می شوند. سوال و محور اصلی این پژوهش مختصات مشروعیت در اندیشه سیاسی آیت الله مصباح یزدی و  عبدالکریم سروش است. با  بهره گیری از روش تحلیلی می توان گفت که  این دو متفکر تاثیرگذار متاخر ایران  از روش  هستی شناختی و روش شناختی در چارچوب منظومه معرفتی اسلام قابل تبیین هستند.  اسلام سیاسی، شریعت و اصول فقه  را به عنوان مبانی حکومت اسلامی به رسمیت می‌شناسد. برخی معتقدند که حکومت اسلامی در یک حکومت غیرمردمی و غیردموکراتیک که در آن حقوق حاکم، بخش عمده‌ای از مردم - از جمله حقوق تعیین نوع حکومت و حاکمان   را تشکیل می‌دهد، نادیده گرفته می‌شود و حکومت دینی فاقد مشروعیت عقلانی، انتخابی و مقبولیتی مردمی است.  .مصباح یزدی و سروش در چارچوب ابعاد بنیادین مشروعیت همچون معنا و اصول مشروعیت، جایگاه مردم، رابطه با دموکراسی، آزادی های سیاسی-اجتماعی، سکولاریسم، عدالت و هدف تضادهای ساختاری دارند اما درباره وجوه عینی مشروعیت، کارامدی، رابطه مشروعیت و تداوم نظام سیاسی قرابت های فکری دارند.