فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف از پژوهش حاضر بررسی رفتار پوشش نانوالیاف پلی­کاپرولاکتون-ژلاتین حاوی داروی داکسی­سایکلین بر روی کاشتنی فلزی تخریب­پذیر منیزیم به منظور رهایش کنترل شده در جهت مهار عفونت­های باکتریایی است. در این جهت چهار پوشش پلیمری شامل: پوشش ابتدایی با ترکیب پلی­کاپرولاکتون-ژلاتین با نسبت 4 به 1، پوشش ابتدایی همراه با 5 درصد وزنی داروی داکسی­سایکلین با زمان اختلاط ناچیز و زمان اختلاط 60 دقیقه و پوشش ابتدایی همراه با 10 درصد وزنی دارو و زمان اختلاط 30 دقیقه، به روش الکتروریسی بر روی منیزیم خالص تجاری ایجاد شدند. تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی نشان داد، اگر چه قطر همه­ی نمونه­ها در ابعاد نانومتری قرار دارد اما به طور کلی می­توان گفت اضافه کردن داکسی­سایکلین به پلی­کاپرولاکتون-ژلاتین باعث افزایش قطر الیاف شده است. نتایج حاصل از آزمون طیف­سنجی فروسرخ نشان­دهنده اختلاط مطلوب داکسی­سایکلین با محلول پلیمری و الیاف بوده است. قطر هاله عدم رشد باکتری برای نمونه 5 درصد وزنی دارو حدود 2 و برای نمونه 10 درصد وزنی دارو حدود 3/2 سانتی‏متر بود. منحنی­های رهایش دارو نشان­دهنده افزایش رهایش تا مدت 360 و 720 دقیقه به صورت خطی به ترتیب برای نمونه­های 5 و 10 درصد وزنی دارو و بعد از آن رسیدن به حالت تقریباً ثابت است. نتایج آزمون خوردگی نشان داد، نمونه حاوی 5 درصد وزنی دارو با اختلاط 60 دقیقه بیش­ترین مقاومت به خوردگی را از خود نشان داده است. از مجموع نتایج فوق به نظر می­رسد با توجه به اهمیت بسیار زیاد کنترل خوردگی در مورد کاشتنی­های منیزیمی، پوشش حاوی 5 درصد وزنی دارو با زمان اختلاط 60 دقیقه عملکرد مناسب­تری داشته­ است.